เมืองซวงผิง
หลินปินนั่งอยู่บนรถแทรกเตอร์ มองดูถนนสองข้างทาง
เมืองซวงผิงมีถนนสายหลักเพียงเส้นเดียวจากตะวันออกไปตะวันตก ร้านค้าต่างๆ ตั้งอยู่สองข้างของถนนสายหลัก ส่วนกลางถนนใช้เป็นทางผ่านของรถยนต์และคนสัญจร
ตอนนี้ฟ้ายังเช้าอยู่ ร้านค้าส่วนใหญ่ยังไม่เปิดประตู บนถนนก็ไม่มีคนเดินเท่าไร มีเพียงพ่อค้าแม่ค้าที่ตื่นเช้ามาตั้งแผง
เขาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นตึกสามชั้นตั้งอยู่กลางใจเมือง มีภัตตาคารประจำรัฐตั้งอยู่ ป้ายเหล็กสี่ตัวอักษรใหญ่
หน้าโรงเตี๊ยมมีพนักงานเสิร์ฟกำลังปูพรมและแขวนโคมไฟ
“จอดรถริมถนนก่อนนะ รอผมนิดหนึ่ง เดี๋ยวผมเรียกลูกค้าออกมารับของ!”
คนขับรถพยักหน้า จอดรถอย่างมั่นคงห่างจากภัตตาคารประจำรัฐไม่ถึงสิบเมตร
หลังจากหลินปินลงจากรถ เขาเดินไปยังหน้าภัตตาคารประจำรัฐ แต่ไม่ได้เดินตรงเข้าไป กลับแทรกตัวเข้าไปในซอยด้านหนึ่ง อ้อมไปยังประตูหลังของโรงเตี๊ยม
ในชาติก่อน เขาเคยมาที่ภัตตาคารประจำรัฐนี้ จึงรู้ว่าประตูหลังเชื่อมตรงไปยังครัวหลัง ปรกติพ่อครัวจะอู้งานหรือขนของขึ้นลงก็ใช้ประตูหลังนี้
แต่เพิ่งถึงประตูหลัง เขาก็ได้ยินเสียงตะคอกของผู้ชายดังมาจากภายในประตูที่ปิดเอาไว้หลวมๆ
“มัวแต่ทำบ้าเห่ออะไรกันอยู่!”
“ยังไม่รีบออกไปหาของให้ฉันอีก!”
“วันนี้ถ้าปลาจวดเหลืองขึ้นโต๊ะไม่ได้ พวกแกอย่าได้คิดหนีเลย ต้องกลับบ้านไปทำนาให้หมดทุกคน”
ชิวจินฝู พ่อครัวใหญ่แห่งภัตตาคารประจำรัฐ กำลังขบฟันแน่น กวาดตามองทุกคน เดินไปมาอย่างหัวเสีย