หลังจากหลินปินเก็บอวนเสร็จอย่างทุลักทุเล เขาหันไปมอง ก็พบว่าเจียงฉินหมินยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม จึงรีบตะโกนเรียก
“น้าเจียง อย่ามัวแต่ยืนนิ่งสิ ในน้ำยังมีปลาจวดเหลืองอีกเยอะนะ”
“รีบใช้ช่วงที่ฟ้ายังไม่สว่างมาก วางอวนลงไปอีกสักรอบเถอะ”
“เอาปลาขึ้นก่อน แล้วผมจะช่วยคุณวางอวน เสร็จแล้วผมจะใช้โซนาร์ไล่ปลามาทางคุณ!”
“ถ้าได้อีกสักอวน วันนี้อย่างน้อยต้องได้กลับไปสักพันชั่งแน่”
หลินปินเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วปิดโซนาร์
เรือของเขาเต็มจนใส่ปลาเพิ่มไม่ได้แล้ว ถ้าจับอีกก็ต้องใส่ในเรือของเจียงฉินหมินเท่านั้น
ชาติที่แล้ว บริเวณทะเลแถบนี้ออกปลาจวดเหลืองมาประมาณไม่ถึงสองพันชั่ง เมื่อวานเขาจับไปสี่ร้อยชั่ง และเมื่อกี้เขากับเจียงฉินหมินใช้อวนสองผืนจับได้ประมาณแปดร้อยชั่ง
ถ้าจับอีกสักอวน ปลาจวดเหลืองในทะเลแถบนี้ก็คงหมดพอดี
เจียงฉินหมินได้สติกลับมา รีบเอาปลาขึ้นจากอวนอย่างคล่องแคล่ว
ตอนที่เขาเตรียมจะวางอวนอีกครั้ง กลับถูกหลินปินเรียกไว้
“น้าเจียง แถบนี้วางอวนอีกไม่ได้แล้ว”
“ปลามันตื่นแล้วเมื่อกี้ เราต้องย้ายไปที่อื่น”
เจียงฉินหมินตบหัวตัวเอง เขามึนงงไปชั่วขณะ กระทั่งเรื่องง่าย ๆ แค่นี้ยังลืม
จากนั้น ทั้งสองคนก็แล่นเรือออกไปอีกช่วงหนึ่ง แล้วจัดวางอวนลงใหม่อีกครั้ง
หลินปินใช้วิธีเดิมในการล่อปลา
ทั้งสองคนจับปลาจวดเหลืองขึ้นมาอีกอวน กว่าจะเสร็จก็ใกล้สว่าง
เจียงฉินหมินมองปลาจวดเหลืองที่เต็มลานเรือ แทบพูดอะไรไม่ออก
เขาประมาณคร่าว ๆ ว่านี่น่าจะได้ปลาจวดเหลืองมากกว่าพันชั่ง!
นี่มันปลาจวดเหลืองนะ ปลาจวดเหลืองเกรดพิเศษตัวหนึ่ง ถ้าเอาไปตลาดค้าสัตว์น้ำ ก็ต้องได้ชั่งละหนึ่งเหมาห้าสิบเซิน