ทะเลสาธารณะ
ห่างจากเกาะปะการังไปทางตะวันตกเฉียงใต้ 3 ไมล์ทะเล
หวังหย่งมองอวนลอยติดตาที่ว่างเปล่าตรงหน้า คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม
เขาก้มมองเข็มทิศที่กำอยู่ในมือ จุดนี้ไม่ผิดแน่!
เกาะปะการัง ทางตะวันตกเฉียงใต้ 3 ไมล์ทะเล
กระแสน้ำและความลึกโดยรอบก็ถูกต้อง!
แล้วทำไมถึงไม่มีปลาเลย?
หวังจิ้นปู้ยืนอยู่ข้าง ๆ เกาหัวแกรก ๆ “เกิดอะไรขึ้น?”
“ตามหลักแล้ว ปลาทูในน่านน้ำแถบนี้ควรมีความหนาแน่นมากกว่าพื้นที่อื่นถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์นะ”
“หรือว่าหลินปินกับพวกนั้นจับไปหมดแล้วจริง ๆ?”
หวังหย่งได้ยินดังนั้นก็แผดเสียงขึ้นว่า “เป็นไปไม่ได้!”
“แค่เรือไม่กี่ลำของหลินปิน จะจับปลาในพื้นที่กว้างขนาดนี้ไปหมดได้ยังไง?”
“ต้องเป็นเพราะฟ้ามืดแน่ ไฟของเราไม่สว่างพอ แล้วก็หว่านสาเคมไม่มากพอด้วย”
หวังจิ้นปู้มองหวังหย่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
ฟังดูก็มีเหตุผลอยู่
การจับปลาตอนกลางคืนกับตอนกลางวันไม่เหมือนกัน กลางวันมีแสงแดดมาก อุณหภูมิน้ำสูงกว่า ปลาทูส่วนใหญ่จึงว่ายหากินอยู่บริเวณชั้นน้ำตอนกลางถึงตอนบนที่ความลึกราวยี่สิบถึงสามสิบเมตร
แต่พอถึงกลางคืน อุณหภูมิน้ำลดลง ปลาทูก็จะว่ายลงไปอยู่ในน้ำที่ลึกขึ้น
ถ้าพวกเขาอยากจับปลา ก็ต้องใช้วิธีใช้แสงล่อปลา
คิดได้ดังนั้น หวังจิ้นปู้ก็ตะโกนบอกเรือประมงรอบ ๆ ว่า “ทุกลำเปิดไฟให้สว่างขึ้นหน่อย อย่ามัวแต่ประหยัดไฟ!”
“ถ้าจับปลาทูได้หนึ่งหมื่นจิน ค่าไฟทั้งหมดฉันออกให้เอง!”
“จากเดิมหว่านสาเคมทุกสิบห้านาที เปลี่ยนเป็นทุกสิบนาที แล้วลงอวนใหม่!”
ทุกคนขานรับ ก่อนหย่อนอวนเปล่าลงทะเลอีกครั้ง