หวังหย่งได้ยินดังนั้นก็แค่นเสียงเบา ๆ มองหลินปินด้วยสีหน้าเหยียดหยัน
“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกกำลังคิดอะไรอยู่”
“แกกลัวว่าฉันจะพาคนไปจับปลาทูจนหมด ทำให้แกทำออเดอร์สามหมื่นจินไม่สำเร็จใช่ไหม”
“คิดว่าฉันหลอกง่ายนักหรือไง?”
“ยังจะให้ฉันกลับมาพร้อมเรือเปล่า เสียค่าน้ำมัน แถมยังโดนคนอื่นหัวเราะเยาะอีก...”
“ตอนแกไปจับปลาทูได้ตั้งเยอะแยะในน่านน้ำแถบนั้น ทำไมไม่เห็นแกพูดเรื่องเปลืองค่าน้ำมันเลยล่ะ?”
“ฝีมืออย่างแกน่ะ หลอกคนอื่นยังพอไหว แต่คิดจะหลอกฉัน ไปฝึกมาอีกสักหลายปีก่อนเถอะ!”
สิ้นเสียง หวังจิ้นปู้ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตะโกนขึ้นมา
“หวังหย่ง แกจะเสียเวลาพูดกับมันทำไม?”
“เจียงฉินหมินกับพวกกำลังจะขนปลาเสร็จแล้ว ถ้าไม่รีบไปตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว!”
หวังหย่งขานรับ ก่อนจากไปก็ยังจ้องหลินปินเขม็ง “หลินปิน รอดูเถอะ ฉันจะจับปลาทูกลับมาให้ได้หมื่นจิน”
“ให้ตาแกสว่างไปเลย!”
หลินปินจุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง ยิ้มพลางพูดว่า “ฉันจะบอกแกเป็นครั้งสุดท้าย น่านน้ำแถบนั้นไม่มีปลาแล้ว”
“อย่าไปเลย”
หวังหย่งแค่นเสียงเบา ๆ แล้วหันหลังขึ้นเรือของหวังจิ้นปู้
ระหว่างที่เรือกำลังติดเครื่อง เขาปีนขึ้นไปบนหลังคาห้องเรือ แล้วตะโกนเรียกคนที่ท่าเรือประมง
“ทุกคนฟังให้ดี!”
“หลินปินบอกว่าครั้งนี้ฉันออกทะเลไปก็จับปลาทูไม่ได้”
“แต่ฉันไม่เชื่อหรอก วันนี้ไม่ใช่แค่จับปลาทูได้ ฉันจะจับกลับมาให้ได้หมื่นจิน!”
“วันนี้ห้ามใครกลับบ้านทั้งนั้น รอฉันจับปลากลับมา แล้วจะทำให้หลินปินหน้าแตก!”
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็วางงานในมือลง แล้วหันมองหวังหย่งกับหลินปินอย่างสนใจ
จากนั้นหวังหย่งก็ขับเรือออกจากท่าเรือประมงไปช้า ๆ ท่ามกลางสายตาของทุกคน