หลังจากเปิดโหมดไม่รบกวนในวีแชท การโทรหาก็ยังมีเสียงแจ้งเตือนอยู่ดี
คนเป็นโรคพิษสุนัขบ้ากำลังกำเริบอีกแล้ว ส่งข้อความไปไม่ตอบก็โทรหา ไม่เห็นจะเกรงใจคนที่ชอบหลบเลี่ยงอย่างหนูน้อยเลยสักนิด
หยูเหลียนไม่ได้เป็นคนบุคลิกหลบเลี่ยง แต่ตอนที่มีแฟนออนไลน์ชอบตั้งคาแร็กเตอร์แบบนั้น เพื่อที่ว่าถ้าทำร้ายแฟนด้วยความเย็นชา ก็จะได้โทษว่าครอบครัวต้นทางเป็นต้นเหตุ
กดปัดสายทิ้งไปสามครั้ง ในที่สุดหยูเหลียนก็รับสายด้วยความรำคาญใจสุดขีด
คำว่าสตรีผู้เข้มแข็งแพ้ผู้ชายที่ตามตื๊อ คงจะหมายถึงหน้าตาเย็นชาแบบน่ารักแพ้หน้าตาหน้าไม้อีกฝ่ายนั่นแหละ
เสียงอีกฝ่ายดังออกมาแทบจะในเสี้ยววินาทีที่ 0.1 วินาทีหลังจากสายเชื่อมต่อ ได้ยินว่าพยายามกลั่นอารมณ์คุณหนูเอาไว้ น้ำเสียงทุ้มต่ำกว่าปกติมาก
“เป็นอะไรไป?”
“ทำไมไม่ตอบ?”
“เธอโกรธอะไรกันแน่? ฉันด่าเขา ฉันไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเธอสักคำ”
“พูดสิ”
หยูเหลียนกำลังโมโหสุดขีด ไม่คิดว่าเขาจะกล้าสั่งให้เธอพูด ยอมทนไม่ไหวแม้แต่น้อย
“รำคาญชะมัด”
“จะให้ฉันพูดอะไร? เกมฉันเป็นคนเล่นเอง ตอนนี้ฉันจะเล่นเกมยังต้องมารายงานเธอด้วยเหรอ?”
พูดคำพูดที่เหมือนคนสารเลว แต่เสียงกลับใสไร้เดียงสาเหลือเกิน ปกติถูกเอาใจจนชิน พอทำผิดก็ทำได้แค่เอาแต่โวยวาย
“ไม่ได้เห็นสกอร์ฉันแล้วเหรอ? ไม่ปลอบใจฉันก็ไม่ว่าอะไร แต่ยังจะเอามาพูดซ้ำแล้วซ้ำอีก”
“ทั้งคืน ทั้งคืน แทบจะไม่มีเกมไหนที่สกอร์ดีๆ เลย อีกฝ่ายมันฆ่าฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยังจะมาแกล้งตอกย้ำอีก ฉันลืมไปแล้วนะ ตอนนี้เธอยังจะทำให้ฉันนึกขึ้นได้อีกเหรอ?”
“เมื่อกี้ตอนอาบน้ำก็ด้วย รู้มั้ยว่าโทรศัพท์มันดังมากแค่ไหน ฉันอาบน้ำอยู่เธอยังจะเร่งอยู่ได้ คิดว่าฉันไม่มีอะไรทำจริงๆ เหรอ?”
ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกเศร้าจริงจังขึ้นมา โทษเขาไปหมดทุกอย่าง น้ำเสียงท้ายประโยคสั่นเทา ฟังดูเหมือนออดอ้อนและฟ้องร้องไม่ต่างอะไรกัน
เจ้าหมาโรคพิษสุนัขบ้าถอนหายใจยาว กลับหายโกรธอย่างน่าอับอาย
ถึงกับอยากจะออดอ้อนกลับไปปลอบเธอสองสามคำ
“เฮอะ ร่วงไปเท่าไหร่ เดี๋ยวสามีทำให้คืนให้ พร้อมกับไต่ขึ้นไปอีกหนึ่งดิวิชั่นใหญ่ โอเคไหม”
“กินเค้กไหม”
หยูเหลียนเสียงอู้อี้: “กิน”
น่ารักเกินไปและง้อง่ายเกินไป เขาอดยิ้มไม่ได้ ลืมไปสนิทว่าที่โทรมาครั้งนี้เพราะเธอเล่นกับผู้ชายเป็นคู่ หมกมุ่นอยู่กับความสำเร็จในการเอาใจภรรยาได้สำเร็จ
ทำไม่ได้จริงๆ เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้หมดความภูมิใจขนาดนี้ สงสัยว่าจะเป็นโรคทางพันธุกรรม เพราะพ่อของเขาก็มีสีหน้าประจบประแจงจนน่าขยะแขยงแบบนี้กับแม่เขาเหมือนกัน
บางคนเธอก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆ ยังไงก็ทำอะไรไม่ได้ หลักการข้อนี้เขารู้ตั้งแต่ตอนที่เพิ่งรู้จักเธอแล้ว
—
ในฐานะตำแหน่งมือยิง รอบแรกวางระเบิดควันได้งี่เง่ามาก เขาเก็บชัยชนะในรอบที่เหลือได้ ก่อนเริ่มรอบที่สอง เปิดไมค์บอกเธอ
“วางควันม่าน”
น้ำเสียงทั้งหยิ่งทั้งห้วน เขาพูดกับทุกคนแบบนี้ ไม่ได้ตั้งใจกดดันเธอ
และก็ขี้เกียจอธิบายว่าทำไมควันม่านในรอบนี้ถึงดีกว่าควันที่เธอวางก่อนหน้านี้
ไม่ได้เป็นสาวที่เขาพามาเล่นสักหน่อย
เธอไม่พูด ยืนนิ่งอยู่ในจอ เขาก็คิดว่าเธอได้ยินแล้ว ไม่ได้พูดซ้ำอีก
แต่พอควันม่านตกลงมา ควันกลับไม่ยอมทำตาม ไปอยู่ในจุดที่เขาไม่อยากเห็นอีก
เจ้าหมาโรคพิษสุนัขบ้ากำลังกดสกิลไว้ในมือ มองดูก้อนควันที่อยู่ตรงหน้า ความไม่พอใจที่มีต่อหยูเหลียนสะสมจนถึงขีดสุดแล้ว
กลั้นไว้ กลั้นไม่ไหว เสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
“เป็นอะไร วางควันให้ก็ยังจะน้อยใจอีกเหรอ?”
หยุดไปครู่หนึ่ง มองดูไอดีของเธอ
อ่อนแอจนอยากจะร้องไห้
ไอดีเกมเทพธิดาอินเทอร์เน็ตคลาสสิก
ดังนั้นก็หัวเราะเยาะเย้ย พูดเสริมอีกประโยคที่หนักกว่าเดิม: “เป็นโรคเจ้าหญิงก็อย่าเล่นไอเทม”
เจ้าหมาโรคพิษสุนัขบ้าเวลาด่าในเกมไม่รู้จักคำว่าเคารพผู้ใหญ่ รักเด็ก สามัคคีผู้ชาย หรือเอ็นดูผู้หญิง เจอคนโง่ก็ไม่เคยปล่อยผ่าน หมามาโดนก็โดนด่าไปสองประโยค
คนที่ชีวิตจริงมีความสุขเกินไป ไม่เคยเจออุปสรรค ความอดทนต่อคนโง่ต่ำกว่าคนปกติมากเกินไป
ประโยคหลัง “เธอฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ” เพิ่งจะออกมาได้หนึ่งพยางค์ ก็ถูกขัดขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด
“ขอโทษค่ะ ฉันเพิ่งเคยเล่นเกมนี้…”
เสียงหวานหยด ยิ่งฟังยิ่งดูอายุน้อย อาจจะถูกเขาด่าจนเสียใจ เสียงเบามาก ประชิดไมค์ น้ำเสียงท้ายประโยคสั่นนิดหน่อย
ฟังยังไงก็ฟังดูเป็นคนที่เอาแต่ใจ
ในที่สุดเจ้าหมาโรคพิษสุนัขบ้าก็ไม่ด่าประโยคต่อไป
เงียบไปครู่หนึ่ง เฮอะออกมา กลับหายโกรธไปได้มากอย่างไม่น่าเชื่อ
ช่างเถอะ ไปถือสากับคนโง่แบบนั้นทำไม
“…รอบหน้าเดี๋ยวฉันสอนวิธีวาง”
ฝ่ายตรงข้ามรอบสองซื้อปืนยาวมา โดนเขายิงตก เธอวิ่งไปเก็บมาคนใช้ แล้วก็ชมเขาอย่างจริงใจ
“เก่งจัง” รอบนี้น้ำเสียงท้ายประโยคยกขึ้นนิดหน่อย ฟังดูมีความสุขแล้ว
ทำให้เขายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว แล้วเดินไปข้างหน้า แต่ใจไม่ได้อยู่ที่เกมแล้ว กำลังคิดว่าเธอเขินรึเปล่า ทำไมพูดน้อยจัง กำลังคิดว่าเธอเล่นคนเดียวรึเปล่า วางควันงี่เง่าขนาดนี้ งั้นเขาจะใจดีพาเธอสักรอบดีไหม
คิดเพลินจนเดินไปโผล่หน้าศัตรูยังไม่รู้ตัว
ตายแล้วก็ยังอารมณ์ดี มุมปากยกขึ้น ยิ้มเหมือนคนโง่ที่หัวหมุน เปิดระดับเสียงไมค์ของเธอให้ดังสุด
“นี่ ตรงนั้นมีคน เห็นไหม? ระวังหน่อย”
เสียงนุ่มนวลจนน่าขนลุก ถ้าเอาที่เขาด่าเรื่องโรคเจ้าหญิงเมื่อกี้มาตัดต่อกับตอนนี้ คงไม่มีใครฟังออกว่าเป็นคนเดียวกัน
“เพื่อน เธอเล่นกับฉัน” ผู้เล่นตำแหน่งจู่โจมในทีมเปิดไมค์ขึ้นมาอย่างทนไม่ไหว “เธอเล่นของเธอให้ดีก็พอ ควันเดี๋ยวฉันสอนให้เธอเอง”
รอยยิ้มบนใบหน้าเจ้าหมาโรคพิษสุนัขบ้าแข็งทื่อ ยิ้มไม่ถึงตา ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้สึกได้ด้วยตัวเองว่าตลกแค่ไหน
เกมรอบนั้นหลังจากนั้นก็เงียบไปมาก
เทพสงครามที่เล่นคู่กับหยูเหลียนแย่งฆ่าคนกับเขาจนได้ ฝ่ายตรงข้ามทนดูถูกไม่ไหว ยอมแพ้ตั้งแต่หัววัน
เสียงระบบประกาศชัยชนะดังขึ้น ปนกับเสียงผู้ชายที่แหบพร่านิดหน่อย น้ำเสียงหยิ่งๆ ฟังดูอารมณ์ไม่ค่อยดี
คุณภาพเสียงชัดจนน่าขนลุก
“ดูสกอร์สิ เตะเขาออกไป เดี๋ยวฉันพาเธอเล่นเอง”
—
หยูเหลียนคิดว่าเจ้าหมาโรคพิษสุนัขบ้ามีปัญหาทางสมอง
โดนด่าในโทรศัพท์สองสามประโยคก็ทำให้เขามีความสุขจนเดินกะเผลก หัวเราะคิกคักตลอดเวลา ฟังแล้วอารมณ์เสียทั้งคน
ไม่อยากเห็นเขาสำราญใจ เลยเตือนไปหนึ่งประโยค
“เผยช่าวหยวน ต่อไปนายลดอาการบ้าลงหน่อยได้ไหม”
“ถ้าสงสัยจริงๆ ว่าฉันนอกใจ ก็เลิกกันสิ”
ตอนที่พูดออกมาหยูเหลียนก็รู้สึกเสียดายนิดหน่อย เจ้าหมาโรคพิษสุนัขบ้าเว้นแต่สมองมีปัญหา ที่เหลือไม่มีปัญหาอะไรเลย
รวย เสียงเพราะ เล่นเกมเก่ง หน้าตาหล่อผิดปกติ ตอนวิดีโอคอลมองเธอด้วยหางตานั้นมีเสน่ห์แปลกๆ
อีกที่หนึ่งก็ยังชมพูผิดปกติ
นิ้วที่กำไว้ยาว ผิวขาวซีด หลังมือเห็นเส้นเลือดดำชัดเจน มีรอยสักสีดำเขียวปกคลุม ปลายนิ้วและข้อนิ้วชมพูเหมือนทาบลิปสติก
ครอบครัวต้นทางมีฐานะร่ำรวยมาก
ถ้าจะตกปลาให้ได้แบบนี้อีกคนก็ต้องใช้เวลาหาเหมือนกัน
ประโยคนั้นไต่เข้าไปในหูผ่านสายหูฟัง รอยยิ้มในดวงตาเผยช่าวหยวนค่อยๆ หายไป เส้นกรามตึงเพราะกัดฟันในเสี้ยววินาที คำสองคำนี้เป็นเขตต้องห้ามเด็ดขาดของเขา ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเลิกจริงๆ แค่ได้ยินก็ไม่ได้แล้ว
ริมฝีปากขยับ พูดเสียงอ่อนลงเพื่อเอาใจเธอ: “ที่รัก ฉันแค่ถามเฉยๆ ไม่ได้มีอะไร”
มือที่ว่างข้างหนึ่งเอื้อมไปหยิบมีดผีเสื้อที่วางอยู่บนโต๊ะ หมุนเล่นรอบนิ้ว คลายอารมณ์รุนแรงที่เกิดขึ้นเพราะเธอพูดออกมาแบบสุ่มสี่สุ่มห้า ด้ามมีดสีดำด้านสองอันหมุนจนเป็นภาพเบลอ เกิดเสียงโลหะกระทบกันแหลมคม
มีดเล่มนี้คมสองด้าน ใต้แสงไฟสีขาวซีด ใบมีดแวววาวเป็นประกาย
“อย่าพูดจาโวยวาย แค่เล่นเกมด้วยกันเอง”
“ฉันรู้ พวกผู้ชายเลวๆ พวกนั้นชวนที่รักเอง ใช่ไหม? ที่รักแค่เกรงใจไม่รู้จะปฏิเสธยังไง”
คำว่าเลวๆ สองตัวแทบจะถูกกัดออกมาทีละตัว
กลั้นไว้
เผยช่าวหยวนบอกตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าในใจ
อีกไม่นานก็จะได้เจอแล้ว รอให้ตกถึงมือเขาเมื่อไหร่เธอจะไม่กล้าทำแบบนี้อีก
ห้ามเด็ดขาด ก่อนที่จะจับเธอได้ ให้โอกาสเธอหนีแม้แต่นิดเดียว
หยูเหลียนฟังเขาพูดแล้ว รู้สึกว่าพรสวรรค์ด้านการเอาหน้าทนของเขาน่าทึ่งจริงๆ
สัมผัสพิเศษเหมือนแมงมุมเตือนภัย เธอหยุดมือที่กำลังพิมพ์ ถามอย่างไม่แน่ใจ: “ถ้าฉันนอกใจจริงๆ นายก็ไม่เลิก?”
มีดผีเสื้อที่หมุนอยู่หยุดลง เสียงดังกรอบ ด้ามมีดกลับเข้าที่ ถูกเขาวางทิ้งกลับไปที่โต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ
เผยช่าวหยวนหัวเราะออกมา ไม่ใช่เสียงหัวเราะที่มีความสุข
“ฮะ…ฉันจะเลิกทำไม? ไม่เลิก”
“เขาชอบเป็นมือที่สามนัก ก็ให้เขาเป็นมือที่สามไปตลอดชีวิตเลยสิ”
ไม่ได้พูดเล่น เผยช่าวหยวนเองก็เป็นมือที่สามที่ไต่เต้าขึ้นมา
มือที่สามที่ว่านี้ ไม่ใช่หมาเทพสงครามที่ไม่มีความหมายอะไรที่มาเล่นคู่กับเธอแน่นอน
—
ตอนที่หยูเหลียนรู้จักเผยช่าวหยวน เธอยังมีแฟนตัวจริงอยู่ แต่ตอนแรกเขาไม่รู้
หลังจากเล่นเกมด้วยกันและเพิ่มเพื่อนกันแล้ว ก็คุยกันอย่างคลุมเครืออยู่หลายวัน หยูเหลียนตั้งใจยั่วยวน ลบคอนเทนต์ดราม่าที่เพิ่งโพสต์ในโมเมนต์ทั้งหมดออก แล้วโพสต์รูปเฉพาะบางกลุ่มที่ตั้งค่าไว้เป็นครั้งคราว
ดูเหมือนจะโพสต์เล่นๆ แต่ไม่ใช่
แขนขาวๆ ที่มีรอยแดงน่าคลุมเครือจากการแบกเป้
อวดสร้อยคอเส้นใหม่ เผยให้เห็นริมฝีปากสีชมพูนิดหน่อยและกระดูกไหปลาร้าละเอียด
บ่นว่าเล่นเกมแพ้ตลอด ถือโทรศัพท์โชว์สกอร์เกม แต่กลับวางมือไว้บนขา เป็นภาพเคลื่อนไหว ถ่ายจากบนลงล่าง ขยับนิดหน่อยเผยให้เห็นชายกระโปรงที่คาอยู่ระหว่างขาและเนื้อขาขาวเนียน ที่อวบอัดติดกัน
ล้วนออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน
เผยช่าวหยวนถึงแม้นิสัยจะแย่ แต่ก็เป็นผู้ชายปกติ เวลาเห็นผู้หญิงที่ชอบเล็กน้อยโพสต์ของแบบนี้ คงไม่มีปฏิกิริยาไม่ได้
ไม่รู้ตัวเลยว่าตกเป็นเหยื่อ
คิดไร้เดียงสาว่าหยูเหลียนไม่ค่อยเข้าใจผู้ชาย ไม่รู้จักป้องกันตัวเองเท่าไหร่
คนที่ไม่ค่อยดูโมเมนต์ กลับถูกทำให้กลายเป็นคนที่ต้องคลิกเข้าไปดูโมเมนต์วันละแปดร้อยรอบ เพื่อดูว่าบัญชีที่ตั้งชื่อไว้ว่าที่รักโพสต์อะไรหรือยัง ถ้าไม่ได้เห็นก็หงุดหงิดใจลอย
พอเห็นก็มีความสุข
ทุกรูปต้องซูมดู ทุกรูปต้องเซฟไว้ก่อน แล้วค่อยไปขู่หยูเหลียนด้วยน้ำเสียงดุๆ ให้ลบรูปทิ้ง พูดคำหยาบคายว่า ถ้ามีคนอื่นเห็นแล้วเธอจะตาย
หยูเหลียนรู้สึกหมดคำพูด
หลังจากนั้นเวลาโพสต์รูปก็จะตั้งค่าให้เขามองไม่เห็น แล้วส่งให้เขาทางแชทส่วนตัวแทน
แน่นอนว่าแชทส่วนตัวไม่ได้มีแต่รูป ยังมีเสียงหวานๆ ที่เธอส่งให้เป็นครั้งคราวตอนที่แกล้งทำเป็นพิมพ์ไม่สะดวก และสติกเกอร์น่ารักๆ อีกเพียบ
หยูเหลียนเล่นเน็ตหาแฟนกับจีบกันใช้แค่สัญชาตญาณล้วนๆ วิธีไม่ค่อยจะแยบยลเท่าไหร่ แต่หน้าตาและเสียงกลับชดเชยความงุ่มง่ามนี้ได้ เผยช่าวหยวนที่เป็นหนุ่มบริสุทธิ์ที่มีแต่เลเวลในเกมสูง แต่เลเวลความรักต่ำสุดขีด สุดกำลังก็ต้านทานไม่ไหว
ถูกตกปลาจนมึนงง สารภาพรักออกมาแบบคนโง่ๆ
โอนเงินก้อนโตไปให้ เรียกภรรยาเลยทันที ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพลงรักคืออะไร พิมพ์ข้อความที่ยังไม่ได้อ่านส่งไปเป็นร้อยข้อความ ตอนพิมพ์มือยังสั่น คำขู่และคำหลอกลวงสลับกันไปมาอย่างกับคนโรคจิต
ถึงแม้นิสัยจะแย่แค่ไหน แต่เวลาอยู่กับคนที่ชอบก็ยังบริสุทธิ์
จ้องหน้าจอจนตาแดง ฝ่ายนั้นถึงจะตอบกลับมาอย่างช้าๆ
"เสียงเล็กของเสี่ยวเหลียน: ขอโทษนะ ฉันคิดว่าเราเป็นเพื่อนกัน"
"เสียงเล็กของเสี่ยวเหลียน: ฉันมีแฟนแล้ว ฉันใช้รูปคู่กับเขา นายดูไม่ออกเหรอ"
ส่งรูปโปรไฟล์มาสองรูป ในนั้นหนึ่งรูปคือรูปที่เธอกำลังใช้อยู่ตอนนี้ แต่เธอตัดส่วนที่เป็นผมของผู้ชายออกไป
เก่งมาก ยังเป็นช่างตัดต่ออีกต่างหาก
เผยช่าวหยวนตาแดง น้ำตาแทบจะไหล ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองน่าสงสารขนาดนี้มาก่อน
อยากจะถามไถ่และแสดงความโกรธ รีบเปิดดูประวัติแชท สกรีนช็อตข้อความที่เธอพูดจีบเขาแบบคลุมเครือไว้หลายสิบรูป
"เสียงเล็กของเสี่ยวเหลียน: ทำอะไรอยู่ คิดถึงจัง"
"เสียงเล็กของเสี่ยวเหลียน: ข้างนอกฟ้าร้อง ฉันนอนไม่หลับ โทรมาอยู่เป็นเพื่อนได้ไหม"
"เสียงเล็กของเสี่ยวเหลียน: ฉันเหมือนจะชินกับการนอนฟังเสียงนายแล้ว"
"เสียงเล็กของเสี่ยวเหลียน: เล่นเกมกับนายไม่เหมือนกับเล่นกับคนอื่น"
"เสียงเล็กของเสี่ยวเหลียน: เมื่อคืนฝันถึงนายแล้ว"
อยากจะส่งไปถามเธอว่าเธอเป็นแบบนี้กับเพื่อนทุกคนเหรอ แต่สุดท้ายก็ไม่ส่ง กลัวว่าเธอจะส่งคำพูดที่โกรธและไม่รู้จักดีมาทำให้หัวใจเขาเจ็บปวดอีก
สุดท้ายก็กัดฟัน เปลี่ยนรูปโปรไฟล์เป็นรูปคู่ที่เธอส่งให้โดยไม่พูดอะไรสักคำ
"เสียงเล็กของเสี่ยวเหลียน: ?"
"คนเป็นโรคพิษสุนัขบ้า: รู้แล้ว งั้นก็เป็นเพื่อนกันต่อก็ได้"
"คนเป็นโรคพิษสุนัขบ้า: กำลังคิดจะเปลี่ยนรูปโปรไฟล์อยู่พอดี ไม่ได้เหรอ?"
เดิมทีการแก้แค้นของหยูเหลียนถึงขั้นที่เห็นเขาทุกข์ทรมานก็เพียงพอแล้ว
แต่ที่แย่ก็คือเผยช่าวหยวนเองก็ไม่ได้เป็นคนดีอะไร
บอกว่าเป็นเพื่อนกัน แต่จริงๆ แล้วไม่แคร์หน้าตาเลยแม้แต่น้อย กัดฟันตื๊อหยูเหลียนไม่ปล่อย เธอหายไปสักพักก็ต้องระแวง สงสัยว่าเธอไปหาแฟนขี้แพ้คนนั้นของเธอ
ในสายตาเขา ผู้ชายคนนั้นก็เป็นแค่คนขี้แพ้ที่ดูแลแฟนไม่ได้ เขาเป็นมือที่สาม แต่กลับมีความภูมิใจในใจด่าผู้ชายคนนั้นว่าปล่อยให้เขามีโอกาสมากมายได้ยังไง คงไม่ได้รักหยูเหลียนมากขนาดนั้น เป็นสามีไม่เป็นก็เปลี่ยนให้เขามาทำแทน
เดิมทีคิดจะแกล้งทำเป็นคนดีใส่ร้ายป้ายสี แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่ทางของตัวเอง ได้แต่ตื๊ออย่างอิสระและแข็งแกร่ง เป็นมือที่สามได้อย่างไม่รู้จักจบ
ก็ดวงดี ผ่านไปไม่กี่วันก็ได้ข่าวว่าหยูเหลียนเลิกกับแฟน ในฐานะตัวสำรองอันดับหนึ่ง บวกกับความตื๊อสุดๆ เขาก็ได้เลื่อนขั้นขึ้นมาอย่างสวยงาม
กว่าจะแย่งชิงตำแหน่งนี้มาได้ จะให้ยอมไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
กว่าจะแย่งชิงตำแหน่งนี้มาได้ จะให้ยอมไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
กว่าจะแย่งชิงตำแหน่งนี้มาได้ จะให้ยอมไม่ได้แม้แต่นิดเดียว