[หมายเหตุจากผู้เขียน: แม่แมว. หากไม่รู้ว่าแม่แมวคืออะไร โปรดหาข้อมูลก่อนอ่าน. ทุกเนื้อเรื่องมีเพื่อรับใช้เส้นความรัก เส้นความรักคือเส้นหลัก. มีบังคับรัก มีการไล่ตามแฟนคลับ มีฉากเลสเบี้ยนแนวนัวๆ (เส้นความรักของตัวละครหญิงมีเพียงนางเอกเท่านั้น ไม่แย่งผู้ชาย แย่งผู้หญิง ขอบคุณ). มีเนื้อเรื่องและมุกที่เลวทราม โปรดอ่านตามความสามารถในการรับได้.
ผู้ชายทุกคนบริสุทธิ์ บทบาทมากน้อยต่างกัน ไม่มีการลงทุนซื้อหุ้น. ในด้านตัวละครไม่มีคนดีจริงจัง (สำคัญมาก แต่ละคนก็เลวในแบบของตัวเอง) ช่วยหนุนให้เสี่ยวเหลียนฝึกสุนัข.
เกมที่เกี่ยวข้องคือ วัลอรันต์ และ โฮ่งอ๋อง. เนื้อเรื่องที่เกี่ยวข้องจะไม่มาก ไม่เข้าใจก็ข้ามได้ ผมจะพยายามเขียนให้แม้แต่คนที่ไม่รู้จักเกมก็อ่านเข้าใจ.
เขียนแบบไม่ต้องคิดมาก อย่าขุดตรรกะ อย่าสั่งสอนการเขียน อย่าด่าผู้เขียน ขออย่าสร้างรูปด้วย AI (ฉันจะจ้างวาดให้ดูเอง)]
มือถือที่ลืมปิดโหมดห้ามรบกวนสั่นไม่หยุด แผ่นกระจกบนโต๊ะสั่นจนเสียงดังกว่าเสียงจักจั่นนอกหน้าต่าง
ข้อความเด้งขึ้นทีละข้อความแล้วก็ถูกข้อความใหม่กดทับลงไป
"เทพสงครามหนึ่งเสียงหนุ่ม: ทำอะไรอยู่ ไม่ตอบฉัน"
"เทพสงครามหนึ่งเสียงหนุ่ม: เธอจะไม่เอฉันแล้วเหรอ"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: อาบน้ำนานแค่ไหนเนี่ย?"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: ต่อไปฉันอาบให้เธอเอง ดูซิว่าเสียเวลาจริงหรือเปล่า"
ในห้องน้ำ เสียงน้ำแผ่วเบา น้ำจากฝักบัวไม่สามารถกลบเสียงสั่นที่ถี่ขนาดนั้นได้ หยูเหลียนเอ่ยอย่างรำคาญใจเล็กน้อย แล้วปิดฝักบัว
บ้านเก่าเกินไป อะไรก็ไม่ค่อยดีนัก เครื่องทำน้ำอุ่นน้ำออกร้อนสลับเย็น ไอน้ำชื้นๆ เกาะติดกระจกและผนังโถส้วมที่อยู่ใกล้ฝักบัวที่สุด
มือข้างหนึ่งเช็ดฝ้าบนกระจก เสียงเสียดสีเบาๆ หลังจากนั้นกระจกก็เผยให้เห็นเป็นบริเวณสว่างเล็กๆ
หญิงสาวมองกระจก ไร้สีหน้าขนตาเปียกน้ำหยดลงมาที่หางตา
ผมสีดำยาวชื้นๆ แนบแก้ม ลำคอ และหน้าอก ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ริมฝีปากอวบอิ่มนึ่งจนแดงและชุ่มชื้น ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย เห็นเม็ดปากยื่นออกมา
อารมณ์ดีขึ้นทันใด จึงยิ้มอย่างพึงพอใจ
สวยมาก ต่อให้ยืนอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่เหมือนกองขยะแบบนี้ก็สวยอย่างไม่น่าเชื่อ
ผ้าขนหนูผืนใหญ่พันผมไว้ ไม่อยากเช็ดด้วยซ้ำ เดินออกจากห้องน้ำทันที แสงแดดกลางฤดูร้อนขาวโพลนและร้อนแรง สาดลงบนร่างกายเปลือยเปล่า ทุกนิ้ว ทุกสัดส่วน สีมีเพียงขาวและชมพู เนียนนุ่มเหมือนลำไยเพิ่งปอกเปลือก หยดน้ำเกาะบนผิวหนังสั่นระริก
ปิดการสั่นของมือถือก่อน ถอนหายใจ แล้วเม้มริมฝีปากเพื่อดูว่าใครบ้าไปทักหาเธอ
ข้อความแจ้งเตือนบนหน้าจอล็อกปัดเท่าไหร่ก็ไม่สุด
"1: คืนนี้เล่นไหม?"
"1: ฉันขาดคะแนนการแสดงอีกสองแมตช์ รำคาญมาก"
"1: มาเล่นกับฉันเถอะ"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: ยังอาบอยู่อีกเหรอ? หน้าจะย่นเอานะ"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: คราวหน้าเอามือถือเข้าไปด้วย"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: คนหายไปไหน?"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: เธออาบน้ำอยู่จริง ๆ เถอะ"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: [สายเสียง ไม่ได้รับ...]"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: [สายเสียง ไม่ได้รับ...]"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: [สายเสียง ไม่ได้รับ...]"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: ดีมาก อาบน้ำแล้วหายไปทั้งคนทั้งมือถือเลยใช่ไหม"
อ่านจบอย่างรวดเร็ว ถือมือถือเดินกลับห้องนอน เดินก้มหน้ากดเลือกตอบกลับไป
"เสี่ยวเหลียนคิดในใจ: ไม่เล่น ไปเล่นแมตช์แข่งของเธอสิ คนแพ้"
"เสี่ยวเหลียนคิดในใจ: อาบน้ำเหนื่อยเกินไปแล้ว"
เข้าห้องนอน ปิดประตูตามสบาย แต่เสียดายที่ล็อกจากด้านในไม่ได้ เพราะสลักประตูพังตั้งแต่เด็กๆ ตอนที่พ่อเธอเตะประตู
บ้านหนึ่งห้องนั่งเล่นสองห้องนอน เธออยู่ห้องเล็ก เตียงกว้าง 1.8 เมตรติดกับขอบหน้าต่างที่กั้นระเบียง ประตูระเบียงเปิดกว้างแต่ก็ไม่มีลมสักนิด อับชื้นเหมือนนึ่งข้าว
แยกไม่ออกว่าเป็นเหงื่อหรือน้ำที่ยังไม่แห้ง เกาะอยู่บนหน้าผาก เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็รู้สึกเหนียวเหนอะหนะอีกแล้ว ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ ใช้เพียงนิ้วเดียวปาดออก แล้วกดเปิดพัดลมข้างเตียงเป่าใส่หน้า
มือถือเริ่มสั่นอีกครั้ง รวดเร็วราวกับมีคนมานั่งรออยู่หน้าเครื่อง
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: [โอนเงิน 5200.00]"
"เสี่ยวเหลียนคิดในใจ: รับเงินอัตโนมัติ ขอบคุณสำหรับการป้อนข้าว"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: เคยบอกแล้วไง ทำน่ารักกับฉันไม่มีประโยชน์"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: คราวนี้ทำไมอาบนานจัง?"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: ให้ฉันดูเวลาหน้าจอมือถือเธอหน่อย"
หยูเหลียนรำคาญมาก อากาศร้อนอยู่แล้ว มีอารมณ์นิดหน่อยก็ถูกขยายมากขึ้นไปอีก พัดลมเป่าหูสองข้างดังครืนๆ เธอหมุนมันไปอีกทางด้วยความหงุดหงิด
อยากจะโมโหด่า แต่พิมพ์เสร็จแล้ว ก็นึกถึงเงินที่เพิ่งโอนเข้ามา
ลบทีละตัวอักษร สุดท้ายที่ส่งออกไปเหมือนกำลังหยอกล้อกันมากกว่า
"เสี่ยวเหลียนคิดในใจ: เธอเลิกเป็นหมาบ้านคอยจ้องฉันทุกวันได้ไหม ฉันเป็นแฟนเธอหรือนักโทษกันแน่"
ขึ้นเตียงได้ไม่นาน บริเวณที่มีเนื้อเยอะๆ อย่างใต้เข่าและซอกขาก็เริ่มมีเหงื่อ กลิ่นหอมอบอุ่นอ้อยอิ่งอยู่ในห้อง
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: แฟน"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: งั้นเมื่อคืนแฟนฉันเล่นคู่กับผู้ชายที่เล่นห่วยแตกห้าแมตช์ ทำไม เล่นซัพพอร์ตสี่แมตช์"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: แล้วอีกแมตช์ล่ะ ทำไมไม่เล่น แย่งไม่ได้เหรอ"
หยูเหลียนเพิ่งจะกางขาให้พัดลมเป่า พอเงยหน้ามองข้อความ ก็อดไม่ได้ที่ลมหายใจจะติดขัด ขนตาตก มองข้อความสองสามบรรทัดนั้นอยู่ครู่หนึ่ง
ใบหน้าสวยๆ ตอนไม่มีสีหน้าก็ไม่ดูดุร้าย ดูเหมือนแมวน้อย ทำผิดแล้วแต่กลับทำหน้าบริสุทธิ์เหมือนถูกรังแก
ความใจสั่นจากการถูกจับได้มีเพียงชั่วครู่ ก็ถูกความรำคาญที่มากขึ้นกว่าเดิมกลบไป
เธอคิดว่าเธอคงไม่ใช่คนแรกที่คบกันอยู่แล้วยังไปเล่นเกมกับคนอื่น
แค่เล่นเกมด้วยกัน จะไปแปลว่าอะไรได้?
แค่เล่นด้วยกัน ถ้าจะมีอะไรเกิดขึ้นก็คงเกิดมานานแล้ว จะรอให้เขามาซักถามอีกทำไม
"เสี่ยวเหลียนคิดในใจ: เล่นซัพพอร์ตสี่แมตช์เพราะฉันเล่นซัพพอร์ตเก่งกว่า"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: ตอนนี้กำลังพูดถึงเรื่องนั้นอยู่เหรอ?"
"เสี่ยวเหลียนคิดในใจ: แล้วเธอไปเห็นจากไหน ฉันไม่ได้แอดไอดีรองเธอไม่ใช่เหรอ"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: ไอดีหลักเธออยู่กับฉัน"
ไอดีรองที่หยูเหลียนใช้แอบเล่นไม่ได้แอดเขาจริง แต่เมื่อสองวันก่อนไอดีหลักเพิ่งถูกเขาหลอกไปด้วยข้ออ้างเรื่องให้ช่วยไต่ระดับ ไอดีหลักกับไอดีรองเป็นเพื่อนกัน
ผลการแข่งก็เลยถูกเขาสืบได้อย่างง่ายดาย ดูเหมือนเธอที่พยายามหาข้ออ้างต่างๆ เพื่อไม่ให้เขาแอดไอดีรองเป็นคนโง่เง่า
โง่ที่สุดในจักรวาล
คนที่ฉลาดน้อยที่สุดในโลก
หยูเหลียนกำมือถือ ริมฝีปากเม้มแน่น สิ่งที่มาก่อนความผิดคือความโกรธที่ตัวเองประมาท พิมพ์อย่างโกรธจัด
"เสี่ยวเหลียนคิดในใจ: เธอคิดว่าเธอทำแบบนี้ถูกเหรอ?"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: ไม่ใช่ เธอยังโกรธอีกเหรอ ใครกันแน่ที่ควรโกรธ?"
"เป็นโรคพิษสุนัขบ้า: ฉันพาเธอไม่ได้เหรอ ต้องไปเล่นกับคนที่อยู่ ม.3 ยังฆ่าไม่ครบ 50 ตัว"
หยูเหลียนไม่อยากตอบ ตั้งค่าแจ้งเตือนข้อความของเขาปิดอย่างแรง
ความไม่พอใจที่ถูกตรวจสอบและความรำคาญที่ถูกบังคับให้อธิบายปะปนกันไปหมด
นิ้วบนมือถือเลื่อนไปเรื่อยเปื่อย เปิดแอปต่างๆ แล้วปิด สุดท้ายหยุดที่หน้าทรัพย์สิน ถอนหายใจ
เงิน เงินเยอะมาก ต้องนับทีละหลักจากหน่วยไปสิบ ร้อย พัน หมื่น แสน เงินจำนวนยาวเหยียด
—
คนพิษสุนัขบ้าคือคนที่หยูเหลียนรู้จักจากการด่ากันในเกม ตอนนั้นเธอกำลังเล่นคู่กับผู้ชายอีกคนด้วยซ้ำ
หยูเหลียนมีความอยากได้อยากเด่นสูง ผู้ชายที่เล่นคู่ด้วยทุกครั้งต้องเป็นระดับสูงสุด ตำแหน่งอันดับหมายถึงสิทธิ์ในการพูด ข้อดีที่สุดคือต่อให้สถิติของหยูเหลียนแย่แค่ไหน เพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ ก็ไม่กล้าด่านางเพราะมีพี่ใหญ่คอยอยู่
เสียดายที่แมตช์นั้นโดนคนพิษสุนัขบ้าปราบราบคาบ
หยูเหลียนเล่นตำแหน่งวางควัน รอบแรก เทพสงครามที่เล่นคู่ด้วยขอควันในตำแหน่งที่ไม่ค่อยปกติ ควันเพิ่งลง ก็ได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งในทีมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังเพราะ
"วางควันแบบนี้ได้ยังไง?"
หยูเหลียนรีบทำหน้าบึ้ง ในช่องทีมพูดกับเทพสงครามว่า "เขาว่าหนู"
เทพสงครามบอกแค่อย่าไปสน แล้วรีบเข้าไปในจุดเพื่อฆ่าคน ไม่ได้เปิดไมค์ช่วยอธิบายให้หยูเหลียนแม้แต่คำเดียว หยูเหลียนรู้สึกว่าถูกละเลย กำลังไม่พอใจ ก็ได้ยินคนนั้นพูดถึงเธออีก
"เพื่อนร่วมทีมเข้าจุดหมดแล้ว ควันบนบันไดล่ะ? เก็บไว้สูบเองเหรอ?"
น้ำเสียงเขาจืดชืด ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์อะไร เสียงก็เพราะแบบที่ไม่ต้องแกล้งทำ เพราะแบบนั้น ท่วงทำนองก็เรื่อยเปื่อย
ถ้าไม่ใช่เพราะกำลังพูดจาเลวๆ แบบนี้ หยูเหลียนอาจจะรู้สึกชอบเสียงของเขานิดหน่อย
โทสะพุ่งขึ้นมาทันที แต่ก็ยังวางควันตามที่เขาขออย่างขยันขันแข็ง แค่ลังเลอยู่หนึ่งวินาทีว่าจะเปิดไมค์เถียงไหม ก็ถูกเขาแย่งไมค์ไปก่อน
เขาหัวเราะเบาๆ
"นึกว่าเธอหลับไปแล้วซะอีก"
เลวอย่างไม่มีมารยาทและเป็นธรรมชาติ ใครได้ยินคงคิดว่าหยูเหลียนทำเรื่องชั่วร้ายใหญ่หลวงอะไรถึงโดนเขากดดันแบบนี้ ที่แย่กว่านั้นคือผู้ชายที่เล่นคู่กับเธอก็เหมือนไม่ได้ยินอะไร รายงานตำแหน่งอย่างไม่รู้จักกาลเทศะ
"ชั้นสองมีคน ที่รัก ฉันตีไป 50 เลือด"
ยังกล้าเรียกที่รักอย่างไม่รู้จักอาย
หยูเหลียนกัดฟัน ไม่พูดอะไร ทำเย็นชาใส่ บุกเข้าไปหาตำแหน่งคนเลือดเหลือน้อย เพิ่งโผล่หัวมาก็โดนหัวเดียวดับ
"เสียดาย ที่รัก เสียดายจริง" เทพสงครามกำลังดูเธออยู่ น้ำเสียงร่าเริงจนน่าไฟลุก
"ฉัน..." คำหนึ่งที่กำลังจะหลุดออกมาถูกหยูเหลียนกลั้นไว้อย่างสุดทน น้ำเสียงแย่แล้ว กดความโกรธไว้ "เขามีความยุติธรรมมาจากไหน?"
ผู้หญิงที่ถามคำถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้วมักจะสีหน้าไม่ดี
เทพสงครามเอ่ย "เอ่อ" เสียงหัวเราะหายไป เสียงเบาลง: "ฉันตายแล้วปืนก็หล่น..."
ยังไม่ทันให้หยูเหลียนตอบ ก็รีบพูดชดเชยทันที: "ไม่เป็นไร แมตช์หน้าให้ฉันล้างแค้นให้ คนนี้เล่นปืนลักกี้ ไว้ใจฉัน ที่รัก ฉันจะฆ่ามันคืนให้"
หยูเหลียนเล่นเกมมาหลายปี ผ่านคำพูดทำนองนี้มาไม่นับพันก็เก้าร้อย ประสาทเหล็กแข็งแล้ว
จึงไม่รู้สึกสะเทือนใจแม้แต่น้อย พยักหน้า ไม่อยากพูดอะไรอีก
เรื่องกดดันทางจิตใจเธอเล่นจนชำนาญแล้ว
เพื่อนร่วมทีมตายหมด เหลือเพียงคนโรคจิตที่ชอบด่าคนเดียว เขายังไม่รู้ตัว วิ่งหาคนฆ่าไปทั่ว ท่าทางหยิ่งยโสเหลือเกิน
หยูเหลียนมองเขาจากมุมมองผู้ชม กลั้นหายใจ พยายามหาข้อผิดพลาดจากท่าเดิน การเล็งเป้า จุดต่างๆ ของเขา
แต่กลับเห็นป้ายระดับห้าร้อยอันดับแรกของประเทศห้อยอยู่บนปืนของเขา
หยูเหลียนตาโตทันที จ้องเขม็ง อธิษฐานให้ตัวเองดูผิด เขาเป็นแค่คนโกลด์เหม็นๆ
จี้โกลด์กับจี้ระดับแชมป์มองผิวเผินสีคล้ายกัน แต่ดูดีๆ ก็แยกออก หยูเหลียนฝากความหวังสุดท้ายไว้กับตรงนั้น
เสียดาย จี้เล็กๆ ยิ่งดูยิ่งทองระยิบระยับ น่าดึงดูดใจนัก
จี้ระดับแชมป์ที่หมุนไปมาดูเหมือนของเล่นล่อแมว หยูเหลียนตามองตาม เห็นตัวอักษร v25 ที่เป็นป้ายใหม่ของฤดูกาลที่แล้ว
ทำให้เธอโกรธจนกัดฟัน ด่าในใจไปเรื่อยเปื่อย
ไม่แปลกใจที่กล้าด่าเพื่อนร่วมทีมตั้งแต่รอบแรก ไอ้คนชอบอวดนี่
ชอบเปิดไมค์นัก คิดว่าเสียงตัวเองเพราะมากเหรอ? คนระดับแชมป์จริงจะว่างมาวางแมตช์แบบนี้? ร้านเช่าไอดีชัวร์ ไปจ้างคนไต่ระดับมาแน่
ไอ้พวกของปลอม อยากได้อยากเด่นจัง เด็กเอ๊ย ต่อไปก็จ่ายต่อไปเถอะ พ่อแม่เธออยู่หน้างานไม่ทุกข์ไม่เหนื่อยหรอก
…
หยูเหลียนไม่ใช่คนชอบยอมรับความเสียเปรียบ เธอผูกใจเจ็บ เคยมีประวัติศาสตร์ด่ากับเพื่อนร่วมทีมจากในเกมไปที่แคมป์ ไปที่คิวคิว สุดท้ายไล่ไปถึงอีเมลคิวคิวส่งเมลมาด่ากัน
ไอคอนเพนต้าคิลสว่างขึ้น เสียงเอฟเฟกต์ในหูฟังเร้าใจ กระสุนของเขาถูกหัวทั้งหมด ฝ่ายตรงข้ามพิมพ์เครื่องหมายคำถามวิ่งผ่านหน้าจอ
ชั่วขณะหนึ่ง ความคิดแก้แค้นที่ชั่วร้ายและผิดโลกก็ก่อตัวขึ้นในหัวเธอ
คบกับเขาในเกมแล้วทิ้งเขาไปก็แล้วกัน
คนที่ไม่เคยรู้จักความเจ็บปวดของเกมก็ต้องมาลิ้มรสความขื่นของความรัก
หมาบ้า.