"บรรพชน!"
"ข้า... ข้าไต่ขึ้นถึงขั้นลมปราณแท้ขั้นหนึ่งได้จริง ๆ หรือ?"
"นี่... นี่ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก!"
หนึ่งเดือนเต็ม เฉินหยุนเซวียนติดตามเฉินฉางอันฝึกฝนมาตลอด
เฉินฉางอันจัดหาทรัพยากรให้ ส่วนเฉินหยุนเซวียนมีหน้าที่เพียงฝึกฝนไม่หยุดหย่อน
เฉินหยุนเซวียนเดิมคิดว่าภายในหนึ่งเดือน หากสามารถไต่จากขั้นรวมพลังปราณขั้นเจ็ดขึ้นสู่ขั้นหลอมหยวนขั้นห้าได้ ก็ถือว่ารวดเร็วมากแล้ว
แต่ไม่คิดว่า จะก้าวกระโดดทะลวงสู่ขั้นลมปราณแท้ขั้นหนึ่งได้โดยตรง ซึ่งเทียบเท่ากับพลังของเฉินเจิ้งหยวน เจ้าตระกูลเฉินเมื่อหนึ่งเดือนก่อน
สำหรับเฉินหยุนเซวียนแล้ว หนึ่งเดือนนี้ราวกับความฝัน และเป็นความฝันที่งดงามที่สุดเท่าที่เคยมีมา
เมื่อเห็นเฉินหยุนเซวียนตื่นเต้นเพียงนี้ เฉินฉางอันเข้าใจเป็นอย่างดี คนที่เพิ่งร่ำรวยย่อมตื่นเต้นเป็นธรรมดา!
"หยุนเซวียน พรสวรรค์ของเจ้าจริง ๆ แล้วไม่ได้แย่นัก"
"เพียงแต่ ตอนนั้นตระกูลเฉินมีพื้นฐานไม่เพียงพอ อีกทั้งแคว้นต้าโจวแห่งนี้ก็ตั้งอยู่ห่างไกล เป็นดินแดนแร้นแค้น"
"มิเช่นนั้น เจ้าคงไม่เหลือพลังเพียงขั้นรวมพลังปราณขั้นเจ็ดตอนอายุสิบหก"
"เจ้าคิดว่าผู้อัจฉริยะเหนือมนุษย์เหล่านั้น นอกจากการมีพรสวรรค์ที่ไร้เทียมทานแล้ว ยังพึ่งพาอะไรอีก?"
"บอกเจ้าไว้ พื้นฐาน ทรัพยากรการฝึกฝนที่พวกเขามีนั้นเกินกว่าที่คนธรรมดาจะจินตนาการได้"
"โลกใบนี้งดงามยิ่งใหญ่ แคว้นต้าโจวเป็นเพียงแค่ดินแดนเล็ก ๆ ที่ไม่คู่ควรแก่การเอ่ยถึง"
"หากอยากสร้างชื่อเสียงสักครั้ง หยุนเซวียน เจ้าต้องออกไปเปิดหูเปิดตา" เฉินฉางอันเอ่ยพลางยิ้มบาง ๆ