เสียงของเฉินเจิ้งหยวนดังมาจากด้านหลัง เฉินจั้นหยวนจึงหลีกทางให้ทันที
"ฮึ่ม! อย่างน้อยเจ้าแห่งตระกูลเฉินก็ยังรู้จักกาลเทศะ"
เจ้าแห่งตระกูลหนิงเย็นชากล่าว พลางชำเลืองมองเฉินจั้นหยวนอย่างดูแคลน จากนั้นทั้งสองตระกูลก็นำคนเดินตรงเข้าไปในจวนตระกูลเฉิน
เมื่อผู้คนของตระกูลสวีและตระกูลหนิงเข้าไปหมดแล้ว เฉินเจิ้งหยวนกล่าวเรียบๆ ว่า "จั้นหยวน ปิดประตู"
หืม?
ได้ยินเช่นนั้น เฉินจั้นหยวนตาเป็นประกาย พยักหน้ารับ แล้วปิดประตูใหญ่ หลังจากนั้นก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน คอยเฝ้าประตูใหญ่อย่างแน่วแน่!
เจ้าแห่งตระกูลสวีและเจ้าแห่งตระกูลหนิง ตอนนี้ในใจล้วนคิดถึงสมบัติของตระกูลเฉิน จึงไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติใดๆ
"ท่านเฉิน นานเกินไปแล้วที่มิได้พบกัน"
"ไม่ทราบว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน ตระกูลเฉินปิดประตูไม่รับแขก เหตุใดกันหรือ?"
"พวกเราล้วนเป็นผู้ฝึกตนในเมืองเยียนกุย หากมีเรื่องอะไร ก็บอกพวกเราได้"
"บางทีพวกเราอาจช่วยเหลืออะไรได้บ้าง ท่านว่าไหม?" เจ้าแห่งตระกูลสวีกล่าวพลางยิ้ม
"ไม่ต้องให้ช่วยหรอก"
"พวกท่านยกกำลังพลหลักออกมาหมด มาถึงตระกูลเฉิน คงไม่ได้มาช่วยเหลือกันแน่" เฉินเจิ้งหยวนไม่พูดพล่าม ตรงประเด็นทันที
"ฮ่าฮ่าฮ่า!"
"ดี! ท่านเฉินพูดตรงไปตรงมาสมกับเป็นเจ้าแห่งตระกูล งั้นข้าก็ไม่พูดพล่ามด้วย"
"เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ฝั่งตระกูลเฉินมีความผิดปกติเกิดขึ้น ข้าคิดว่าท่านเฉินคงไม่ปฏิเสธใช่ไหม?" เจ้าแห่งตระกูลสวียิ้มถาม