"ต้าหวง อาจารย์ของข้ามาแล้วหรือ?"
เมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของเฉินฉางอัน ต้าหวงก็เพียงเหลือบตามองเขาอย่างดูถูก
"เมื่อครู่ยังหยิ่งผยองไม่ใช่หรือ? ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วหรือ?"
"ข้าขอบอกได้เพียงว่า อาจารย์ของเจ้ายังมาไม่ถึง"
"แต่..."
"ด้วยความสามารถของอาจารย์เจ้า การเป็นครั้งคราวแวะเวียนมาดูแล ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของเจ้า คงไม่ใช่เรื่องยาก"
"เพราะฉะนั้น เจ้านี่ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ" ใบหน้าหมาเหี้ยนของต้าหวงเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"ต้องระวังตัวให้มาก แม้จะไม่ตาย แต่วิธีการทรมานของอาจารย์ข้านั้นมีอยู่ไม่น้อยจริงๆ" เฉินฉางอันพยักหน้าด้วยความหวาดหวั่น
"เอาล่ะ ข้าไม่คุยกับเจ้าต่อแล้ว ไอ้หนูตระกูลเฉินของพวกเจ้ามาแล้ว"
"อีกอย่าง ทำไมเจ้าต้องพามันบำเพ็ญด้วย?" ต้าหวงถามด้วยความอยากรู้
"ตระกูลเฉินกับข้าไม่ว่าจะอย่างไรก็สืบเชื้อสายเดียวกัน คนรุ่นนี้ต้องมีคนคอยแบกรับภาระ"
"ข้าไม่อาจอยู่ที่นี่ตลอดไปได้ อยู่ที่นี่มันน่าเบื่อเกินไป"
"มันเหมาะสมกว่า"
"เป็นอย่างนี้นี่เอง ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าหมอนี่ไม่ใช่คนที่สงบเสงี่ยมเรียบร้อย"
"เอาล่ะ เจ้าไปทำธุระเถอะ ข้าจะไปงีบสักหน่อย"
หลังจากต้าหวงจากไป เฉินฉางอันก็โบกมือไปทางประตูแล้วพูดว่า "เข้ามาเถิด"
"ขอรับ บรรพชน!"
เฉินหยุนเซวียนตอนนี้ในใจก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง เขาไม่คิดว่าหมาที่อยู่ข้างกายเฉินฉางอันจะพูดภาษาคนได้
ต้องรู้ว่าสัตว์อสูรทั่วไปก็ไม่สามารถทำได้ถึงเพียงนี้ แล้วยิ่งเป็นสุนัขด้วยแล้ว?
เฉินหยุนเซวียนเดินเข้ามาเบื้องหน้าเฉินฉางอันอย่างนอบน้อม ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็อดใจไม่ไหวถามด้วยความอยากรู้ว่า "บรรพชน เมื่อครู่ท่าน... กำลังพูดกับมันอยู่หรือ?"