ใช้ถังไม้ได้ไหม?
ก็ดีเหมือนกัน
หลินปู้อวี่หันไปมองเจียงหราน เขานอนเอกเขนกอยู่บนเตียง สายตาจับจ้องเพดาน ราวกับบนนั้นมีอะไรน่าสนใจนักหนา
เธออดเดินเข้าไปหาไม่ได้ ปีนขึ้นเตียงสองสามทีแล้วขยับไปชิดเขา ก่อนจะหาเรื่องแหย่ “โอ้โห หัวหน้าทีม ทำไมจู่ ๆ ถึงดีกับฉันขนาดนี้ล่ะ หรือว่า…”
“ไม่ใช่” เจียงหรานขัดขึ้นก่อนที่เธอจะพูดจบ
ดอกไม้กินคนแสนสวยที่จู่ ๆ ก็ขยับเข้ามาใกล้เขา กลอกตาไปมา แค่คิดก็รู้แล้วว่าคงไม่มีคำพูดจริงจังหลุดจากปากเธอ
หลินปู้อวี่ถูกเขาใช้มือข้างหนึ่งปิดหน้า ในใจคิดวกวนไปมา
ในหนังสือบอกว่าเจียงหราน ตัวร้ายใหญ่คนนี้ไร้มนุษยธรรม โหดเหี้ยมทั้งกับคนและซอมบี้
ยังบอกอีกว่า ต่อให้พ่อแม่แท้ ๆ ของเขาตายต่อหน้า เขาก็ยังไม่สะทกสะท้าน
เขาเป็นเครื่องจักรสังหารซอมบี้ไร้หัวใจ
แม้แต่ระบบยังคิดว่าการทำให้คนแบบนี้กลับใจนั้นยากแสนยาก
แต่พอได้คลุกคลีด้วย หลินปู้อวี่ก็พบว่าเรื่องดูจะไม่เป็นอย่างนั้น
แรกเริ่มเขาเฉยชากับเธออย่างเห็นได้ชัด
แต่ตอนนี้ไม่ใช่ว่าเปลี่ยนไปแล้วหรือ?
หลินปู้อวี่เดาว่าอาจเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นตอนออกไปหาเสบียงครั้งนี้
นี่หมายความว่าอะไร? หมายความว่าเขาเป็นคนรู้คุณ ไม่ได้เลือดเย็นไร้หัวใจอย่างแท้จริง
เธอคว้ามือเขาไว้ ยิ้มหวานพลางแนบตัวเข้ากับอก “หัวหน้าทีม ยอมรับมาเถอะว่าคุณใจอ่อนกับฉันแล้ว… หรือเพราะจู่ ๆ ก็รู้ว่าฉันมีประโยชน์มาก คอยบังซอมบี้ให้คุณได้ไงล่ะ?”
เธอพูดเรื่องนี้อีกแล้ว
แถมยังจงใจทำเสียงออดอ้อน อ่อนหวานนุ่มนวล