ไม่เอานะ เธออยากเป็นเครื่องจักรยั่วใจที่บริสุทธิ์ผุดผ่องต่างหาก
เดิมทีเจียงหรานแค่อยากให้เธอออกไป เขาจะได้ใช้ความเย็นดับอาการ
แต่พอเห็นแววตาตื่นตระหนกของเธอ จู่ ๆ เขาก็เกิดความคิดอยากแกล้งขึ้นมา
เขาก้มตัวลงต่ำ โน้มริมฝีปากเข้าใกล้ใบหูของเธอ แล้วเอ่ยเสียงแหบพร่า “เธอไม่ได้บอกว่ารักฉันจนถอนตัวไม่ขึ้นหรือไง ฉันอยากได้อะไร เธอก็จะให้ทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ? ฉันอยากได้เธอ...”
เขาจงใจพูดถึงตรงนี้แล้วหยุดกะทันหัน ปล่อยให้เธอจินตนาการต่อเอง
หลินปู้อวี่ลนลานไปหมด แม้จะมั่นใจว่าตัวร้ายใหญ่ไร้ความรู้สึก ไม่มีทางทำอะไรเธอ แต่...
นั่นเป็นตัวร้ายใหญ่ในยามปกติต่างหาก ตอนนี้เขาโดนวางยาอยู่
เธอควรทำยังไงดี?
พูดจาหยอดเก่งออกไปแล้ว ถ้ากลับคำตอนนี้จะเสียหน้าหรือเปล่า?
ให้ระบบช่วยก็แล้วกัน
ใช่ ทำแบบนี้แหละ พอเขาจะเข้ามาใกล้ ก็ให้ระบบทำให้เขาสลบ แล้วมอบฝันหวานแสนวิเศษให้เขาสักตื่น
“ได้... ได้สิ...” เธอยิ้มแข็ง ๆ พลางยื่นแขนสองข้างที่เปื้อนฟองสบู่ไปโอบรอบลำคอยาวระหงของเขา ถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่วายปากเสีย พูดจาหยอดมุกเลี่ยนใส่เขา “งั้นหัวหน้าทีมเบามือหน่อยนะ”
ปฏิกิริยาของเธออยู่เหนือความคาดหมายของเจียงหรานโดยสิ้นเชิง
ทุกครั้งที่เธอทำอะไร ก็มักจะเกินคาดอยู่เสมอ
เจียงหรานชะงักไป ก่อนจะเป็นฝ่ายยอมแพ้เสียเอง เขายื่นมือจับแขนลื่น ๆ ของเธอ แล้วกดตัวเธอลงไปในถังน้ำ จากนั้นหันหลังให้เธอ “รีบใส่เสื้อผ้าแล้วออกไป ฉันจะอาบน้ำ”
ยานี้แค่นี้เขายังทนไหว
ยังไม่ถึงขั้นต้องมีอะไรกับเธอ
หลินปู้อวี่ดีใจจนร้อง “โอ้โฮ” เบา ๆ แล้วรีบปีนออกจากถังน้ำ คว้าผ้าเช็ดตัวมาพันตัวไว้
ตอนนี้ไม่หนี แล้วจะรอถึงเมื่อไหร่?
ตอนวิ่งหนีผ่านข้างกายเขา เธอไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
ประตูห้องน้ำถูกเธอกระแทกปิดดังสนั่น
ดูออกเลยว่าเธอรีบไปมาก
เจียงหรานอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างหาได้ยาก
ถือว่าเธอยังรู้จักกาลเทศะ ไม่ก่อเรื่องต่อ
-
ฟองสบู่บนตัวหลินปู้อวี่ยังล้างออกไม่หมด เธอก็ขึ้นไปนอนบนเตียง ม้วนตัวอยู่ในผ้าห่มจนแทบหายใจไม่ออก
“เฮ้อ” เธอสะบัดผ้าห่มออกทันที
เจียงหรานกำลังอาบน้ำเย็นอยู่ในห้องน้ำ ไม่รู้ว่าอาบไปนานแค่ไหน หลินปู้อวี่รู้สึกว่าแค่หลับตาลง ในหูก็มีแต่เสียงน้ำไหลซ่า ๆ