เธอพูดอย่างจริงจัง ราวกับกำลังพิจารณาความเป็นไปได้ที่เจียงหรานจะยั่วยวนเธออยู่จริง ๆ เธอหันไปมองเขา ดวงตาจ้องเขม็ง «หรือไม่เดี๋ยวคุณลองดูไหม?»
ดวงตาคู่นั้นราวกับพูดได้
ภายนอกดูเหมือนเปี่ยมรักและเจ้าชู้ แต่แท้จริงกลับไม่ใส่ใจอะไรเลย
สำหรับเธอ คำหวานเป็นสิ่งที่พูดออกมาได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ
เจียงหรานจับคางเธอไว้ แล้วโยกศีรษะเธอไปมาซ้ายขวา
หลินปู้อวี่ถูกเขาทำจนงุนงง จึงปัดมือที่กำลังโยกศีรษะเธอออก «คุณทำอะไรน่ะ?»
เจียงหรานเหลือบมองเธอด้วยดวงตาลึกล้ำ ก่อนพูดส่ง ๆ «เขย่าน้ำในหัวเธอให้ออกไปบ้าง»
หลินปู้อวี่อยากถุยใส่เขาสักที เซียวจิงเฉิงที่ยังมีสติและนอนอยู่บนพื้นเอ่ยขึ้นว่า «พวกคุณสองคนลืมพวกเราไปแล้วหรือไง?»
«อ้อ ไม่ได้ลืม ขอโทษที» หลินปู้อวี่รีบเดินอ้อมเจียงหราน เตรียมไปแก้มัดให้เซียวจิงเฉิง แต่จู่ ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาจากด้านนอก
«หยุด!»
คนที่มาเป็นสวี่รุ่ยกับพรรคพวก ซึ่งเพิ่งพาคนหนีออกไปเมื่อครู่
เมื่อสวี่รุ่ยเห็นศพหัวหน้าของตนนอนอยู่บนพื้น เขาก็ชักปืนขึ้นเล็งไปยังแผ่นหลังของหลินปู้อวี่ทันที
เพราะมีเพียงหลินปู้อวี่เท่านั้นที่เพิ่งมาถึง
เห็นได้ชัดว่าเธอคือคนที่เพิ่งฆ่าหัวหน้าของพวกเขา
เขาไม่เห็นเจียงหรานที่ยืนอยู่ตรงข้ามอยู่ในสายตาเลย
«ยกมือขึ้น!» สวี่รุ่ยเหนี่ยวไก
หลินปู้อวี่ได้ยินเสียงเหนี่ยวไกที่คุ้นเคย จึงยกมือขึ้นอย่างจนใจ ก่อนลุกขึ้นยืนหันหลังให้สวี่รุ่ย
«หันมา!» สวี่รุ่ยตะโกน