เป็นปืน
เจียงหรานยกมือทั้งสองข้างขึ้น สีหน้าเรียบเฉย
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของชายคนหนึ่งดังมาจากด้านหลัง “ฮ่า ๆ ๆ ๆ ฉันนึกว่าใคร ที่แท้ก็เจียงหรานนี่เอง โอ้ ไม่เจอกันนานเลยนะ ไอ้ขยะ”
คนนั้นคือสวี่รุ่ย อดีตเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของเจียงหราน สมัยเรียนเขาอิจฉาเจียงหรานมาโดยตลอด
หลังวันสิ้นโลก เขาเป็นหนึ่งในคนกลุ่มแรกที่ปลุกพลังพิเศษได้
แม้พลังของเขาจะไร้ประโยชน์อยู่บ้าง แต่ก็ยังดีกว่าคนธรรมดาอย่างเจียงหราน
ตอนถูกแม่เจียงโยนลงจากรถ เจียงหรานไม่ได้ถูกซอมบี้กัด
เขาอาศัยทักษะการต่อสู้แบบดิบเถื่อน ฝ่าวงล้อมซอมบี้ออกมาได้ด้วยมีดสั้นเพียงเล่มเดียว
แต่หลังจากหนีออกมาได้ไม่นาน เขาก็พบกับสวี่รุ่ย
ตอนนั้นสวี่รุ่ยปลุกพลังพิเศษได้แล้ว
เจียงหรานไม่มีวันลืมว่าอีกฝ่ายตัดเส้นเอ็นที่เท้าทั้งสองข้างของเขาอย่างไร ปล่อยให้เขาดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่ในห้องใต้ดิน
ทั้งสวี่รุ่ยและเกาหลางเซิงต่างก็ชอบทำลายขาของเขาเป็นพิเศษ คนหนึ่งตัดเส้นเอ็นมือเท้า อีกคนหักขาทั้งสองข้าง
“ไม่เจอกันนานเลยนะ สวี่รุ่ย” ดวงตาดำสนิทของเจียงหรานยิ่งลึกล้ำมืดมน ราวกับมีเมฆดำทะมึนก่อตัวอยู่ภายใน
สวี่รุ่ยเดินอ้อมมาอยู่ตรงหน้า เมื่อเห็นเจียงหรานยังสมบูรณ์ดี อีกทั้งยังวางท่าสูงส่งเหมือนตอนอยู่มหาวิทยาลัย ความไม่พอใจอย่างรุนแรงก็ผุดขึ้นในใจ
เขากำปืนไว้ ใช้ปากกระบอกเคาะอกเจียงหราน “ขาไม่เป็นไร แสดงว่านายปลุกพลังพิเศษได้แล้วสินะ ไอ้ขยะ ปลุกพลังอะไรได้ล่ะ?”
สายตาของเจียงหรานขยับตามปืนในมืออีกฝ่าย เขากำลังคิดอยู่ว่าควรเริ่มตัดตรงไหนก่อนดี