โลกหลังวันสิ้นโลกผ่านไป 1 ปี มีสภาพไม่ต่างจากซากปรักหักพัง
หลินปู้อวี่เดินทางเข้ามาในเมือง ระหว่างทางผ่านฝูงซอมบี้มามากมาย
ข้อได้เปรียบของเธอคือซอมบี้ไม่สนใจเธอ เพราะอย่างไรเสียเธอก็เป็นซอมบี้เหมือนกัน
ระหว่างเดินเอื่อยเฉื่อยผ่านซอมบี้แต่ละตัว หากเห็นตัวไหนเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว เธอก็จะเปิดกะโหลกของพวกมันดูว่ามีคริสตัลพลังอยู่หรือไม่
ส่วนพวกที่เคลื่อนไหวเชื่องช้านั้นเธอไม่สนใจเลย ต้องเป็นซอมบี้ไร้ค่าแน่ ๆ สมองคงว่างเปล่าไม่มีอะไรอยู่ข้างใน
เธอไม่กล้าเข้าใกล้บริเวณที่พวกผู้มีพลังพิเศษอยู่มากนัก เพราะตอนนี้เธอไม่มีพลังจากคริสตัล
ข้อดีของการมีซอมบี้อยู่มากมายเห็นผลอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางพวกไร้ค่า ย่อมมีสักสองสามตัวที่โดดเด่นขึ้นมาบ้าง
ซอมบี้ที่เคลื่อนไหวคล่องแคล่วพวกนั้นมีของอยู่ในสมองจริง ๆ ทว่าเป็นคริสตัลพลังสีขาวทั้งหมด
คริสตัลพลังซอมบี้ระดับต่ำสุด
ในโรงพยาบาลร้างแห่งหนึ่ง เธอควักคริสตัลพลังสีขาวออกมากินติดกันหลายสิบเม็ด แล้วก็พบว่าร่างกายของเธอเปลี่ยนแปลงไปในที่สุด
เส้นเลือดสีเขียวคล้ำที่ถูกกรีดตรงลำคอหายไปแล้ว รูบนกะโหลกก็สมานกลับเป็นปกติ
เสื้อผ้าบนตัวขาดรุ่งริ่ง หลินปู้อวี่จึงตรงไปยังห้างสรรพสินค้า
ตอนอยู่หน่วยปฏิบัติการพิเศษ เธอไม่เคยใส่กระโปรงเลย
ในเมื่อมีโอกาสได้สัมผัสชีวิตอีกแบบทั้งที เธอก็ตัดสินใจค้นหาหัวใจสาวน้อยในตัวเองดูสักหน่อย
สีชมพู สีฟ้า สีเขียว โยนทิ้งให้หมด
เธอจะใส่สีขาว เป็นซอมบี้สาวน้อยดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ไร้เทียมทาน
สวรรค์ไม่ทอดทิ้งคนมีความพยายาม ในที่สุดเธอก็คุ้ยเจอชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวบริสุทธิ์ตัวหนึ่งในกองเสื้อผ้า
คุณหนูหลินปู้อวี่ผู้รักความสะอาด ถึงกับยังมีอารมณ์หาแหล่งอาบน้ำ ชำระล้างตัวเองให้สะอาด
อย่างไรเสียเธอก็ไม่กลัวติดเชื้อไวรัสจากน้ำอยู่แล้ว เธอเป็นซอมบี้เฒ่าหวังที่มีพิษร้ายที่สุด ยังจะกลัวบ้าอะไรอีก
หลังอาบน้ำ เธอส่องกระจกแล้วเห็นว่าผิวหน้าและผิวกายเปลี่ยนไป
ไม่ซีดขาวเหมือนก่อนแล้ว
แม้ยังขาวมาก แต่เป็นสีขาวสุขภาพดี ผิวเนียนละเอียดขาวผ่อง แก้มมีสีชมพูระเรื่อ
เมื่อเห็นใบหน้าในกระจกที่เหมือนกับตัวเองในโลกความเป็นจริงทุกประการ หลินปู้อวี่ยกมือเท้าคางหัวเราะออกมา สมบูรณ์แบบ
โชคดีที่ไม่ใช่ใบหน้าของคนอื่น
เธอกดลูกตาตัวเองเบา ๆ กลัวว่ามันจะกลิ้งหลุดออกมา
ลูกตาคู่นี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยแน่นเท่าไร
เธอสวมชุดกระโปรงสีขาวสวยงาม ใส่รองเท้าแตะคีบ พลางฮัมเพลงไปตลอดทาง ก่อนจะวิ่งลงบันไดไปอย่างสบายอารมณ์ เสียงรองเท้าดังแตะ ๆ
พอออกจากห้าง หลินปู้อวี่ก็เห็นซอมบี้นับร้อยรวมตัวกันอยู่ที่ลานด้านหน้า
พวกมันยกมือขึ้นคว้าไปมา พร้อมส่งเสียงคำราม “โฮก ๆ ๆ”
หลินปู้อวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?
เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
เห็นเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งลดระดับลงมาจากท้องฟ้า ใบพัดส่งเสียง “ครืน ๆ”
มีชายคนหนึ่งสวมชุดดำสำหรับปฏิบัติการกลางแจ้งยืนอยู่บนบันไดตรงประตูห้องโดยสาร
สายตาของเธอดีเยี่ยม แม้อยู่ห่างออกไปพอสมควรก็ยังเห็นหน้าตาของชายคนนั้นได้ชัดเจน เขาคือหนุ่มที่ใช้พลังสายฟ้าบนตึกสูงคนนั้น
ดวงตาดำสนิทราวราตรี แววตาเฉียบคมเย็นชา ซ่อนประกายมืดที่กระหายการสังหารไว้
แต่สิ่งที่ทำให้หลินปู้อวี่ประหลาดใจคือใบหน้าที่งดงามเกินจริงของเขา
ที่แท้ก็มีคนที่หน้าตาดีได้ขนาดนี้จริง ๆ ด้วย หล่อราวกับก้าวข้ามกำแพงมิติออกมา
เขามีบรรยากาศเย็นชาราวกับถูกแยกขาดจากโลกใบนี้
หูสวมหูฟัง ไมโครโฟนจ่ออยู่ใกล้ริมฝีปากได้รูป
เจียงหรานมองซอมบี้ธรรมดาที่กำลังคำรามอยู่ด้านล่าง ก่อนพูดใส่ไมโครโฟน “พบฝูงซอมบี้ขนาดเล็กที่ห้างสรรพสินค้าเลี่ยยื่อ จะกำจัดให้หมดเลยไหม?”
ปลายสายตอบว่า “บริเวณรอบห้างโล่ง ไม่มีซอมบี้ระดับสูงรวมตัวกัน กำจัดได้ครับ”
“รับทราบ”
สิ้นเสียง ฝ่ามือของชายหนุ่มก็ปรากฏประกายสายฟ้าขึ้นกลุ่มหนึ่ง
สายฟ้าสีม่วง
หลินปู้อวี่ที่ยืนอยู่ด้านล่างสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังอันทรงอานุภาพ เฮ้อ พลังแข็งแกร่งจริง ๆ
เธอกำลังคิดจะซ่อนตัวในฝูงซอมบี้แล้วแอบหนีไป จู่ ๆ ระบบในหัวก็เปลี่ยนเป็นโหมดไก่กรีดร้อง
“อ๊ากกกก! เจียงหราน เจียงหราน! คนข้างบนนั่นคือเจียงหราน ตัวร้ายที่ใหญ่ที่สุดในนิยาย เจ้าของร่าง รีบหาทางเข้าใกล้เขาเร็ว!”
หลินปู้อวี่กำลังคลานไปถึงประตูห้าง เตรียมจะเข้าไปหลบ จู่ ๆ ก็ส่งเสียง “หืม?” แล้วถามว่า “นั่นเจียงหรานเหรอ?”
ให้ตายสิ ของอร่อยมาถึงแล้ว
เธอหันกลับทันที
“ครืน! ครืนครั่น!”
พลังสายฟ้าฟาดลงสู่พื้น ซอมบี้จำนวนมากถูกระเบิดกระเด็น ศพปลิวกระจายไปทั่ว
แม้แต่พื้นก็ยังระเบิดจนเกิดประกายไฟ ควันหนาทึบลอยคลุ้งทั่วลาน
หลินปู้อวี่ยกมือทั้งสองข้างขึ้นบังหน้า
โลกบัดซบนี่ เธอเกลียดจริง ๆ
เธอไอออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
ด้านบน ชายหนุ่มมองควันหนาทึบที่ลอยอยู่เบื้องล่าง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
เสียงทุ้มต่ำไพเราะของเขาดังขึ้น “กำจัดซอมบี้ทั้งหมดที่ลานเลี่ยยื่อเรียบร้อยแล้ว”
พูดจบ นิ้วยาวก็เลื่อนไปแตะหูฟังแล้วกดปิด
เสียงหัวเราะสดใสดังมาจากที่นั่งนักบินของเฮลิคอปเตอร์ “พี่หราน ถึงแถวนี้จะไม่มีซอมบี้กลายพันธุ์ แต่พี่จัดการเร็วเกินไปหรือเปล่า? ไม่คิดจะสนุกสักหน่อยเหรอ?”
เจียงหรานแค่นเสียงเบา ๆ “ฉันไม่มีรสนิยมเล่นกับซอมบี้”
เสียงไอของหลินปู้อวี่ดังเข้าหูของทั้งสองคนในตอนนั้นเอง
นิ้วของเจียงหรานที่แตะอยู่บนหูฟังชะงักไปเล็กน้อย ริมฝีปากแดงเข้มยกขึ้นนิด ๆ เขาหัวเราะเบา ๆ “ดูเหมือนจะมีตัวที่หลุดรอดไปได้”
ส่งเสียงไอออกมาได้ อย่างน้อยก็ต้องเป็นซอมบี้กลายพันธุ์
เนี่ยเฟยหัวเราะ “ยังมีซอมบี้ที่หนีรอดจากมือพี่หรานได้ด้วยเหรอ? หาได้ยากจริง ๆ”
เจียงหรานเตือนเขา “เมื่อ 3 วันก่อน พวกเราเพิ่งหนีตายจากซอมบี้ระดับสูงสุดมา”
เนี่ยเฟยทำหน้าเก้อ “ก็ตอนนั้นพลังพิเศษของพวกเราหมดเกลี้ยงแล้วนี่ครับ”
เจียงหรานไม่ต่อปากต่อคำ “ลดระดับลงไป”
เนี่ยเฟยตอบ “รับทราบครับ”
เขารีบลดระดับเฮลิคอปเตอร์ลงทันที
ศพบนลานแห่งนี้กลายเป็นแท่นรองเฮลิคอปเตอร์ไป
หลังจากพวกเขาลงจอด ควันก็จางหายไปพอดี
หลินปู้อวี่ได้ยินเสียง จึงเงยหน้ามองไปข้างหน้า
รองเท้าบูตทหารสีดำปรากฏในสายตาเธอก่อน จากนั้นจึงเป็นขาเรียวยาวและใบหน้าหล่อเหลา
เขาเดินตรงมาหาเธอทีละก้าว
ระหว่างสบตากัน หลินปู้อวี่รัวถามระบบในหัวอย่างบ้าคลั่ง
“ระบบ ๆ ทำยังไงดี? ฉันมาโผล่ตรงนี้ดูแปลกเกินไป เจียงหรานต้องคิดว่าฉันเป็นซอมบี้แล้วฟันหัวฉันแน่”
ระบบเริ่มร้อนใจ เพราะนี่คือตัวร้ายผู้ยิ่งใหญ่ที่จะทำลายล้างโลก
“เจ้าของร่าง อย่าเพิ่งตื่นตระหนก ตอนนี้ยังไม่ถึงช่วงที่เขาคิดจะทำลายล้างโลก ตัวร้ายยังพอมีมโนธรรมอยู่นิดหน่อย ชั่วคราวนี้เขาจะยังไม่ฆ่าคน”
หลินปู้อวี่ตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม “แกลืมหรือไงว่าฉันเป็นซอมบี้?”
ถึงเธอจะมีเปลือกนอกเป็นมนุษย์ที่สวยงาม แต่ที่นี่เธอคือราชาซอมบี้ที่ถูกควักคริสตัลพลังออกไปแล้วนะ
ระบบปลอบเธอ “ไม่ต้องรีบ ฉันจะช่วยพรางเธอจากการตรวจสอบของเจียงหรานเอง เจ้าของร่าง แค่หาทางตามเขาไปก็พอ”
พูดจบ มันก็เข้าสู่โหมดพักการทำงานอีกครั้ง
หลินปู้อวี่เรียกมันหลายครั้ง แต่ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ
บัดซบ ระบบไร้ประโยชน์
หลินปู้อวี่นั่งอยู่บนพื้น เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบตากับเจียงหรานที่เดินมาหยุดตรงหน้า
ได้ยินมาว่าผู้ชายมักใจอ่อนกับผู้หญิงที่ดูน่าสงสาร
หลินปู้อวี่ปรับตัวได้ทั้งแข็งและอ่อน จะสู้ก็ได้ จะอ่อนข้อก็เป็น
ชั่วพริบตา ดวงตาของเธอก็เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
“อย่าฆ่าฉันเลย ฉันเป็นมนุษย์”
เจียงหรานมองหญิงสาวที่ทรุดนั่งอยู่บนพื้น
ชุดกระโปรงสีขาวสะอาด ผิวขาวราวหิมะ ผมดำขลับเป็นเงางาม ใบหน้างดงาม น้ำตารื้นจนแทบหยด ท่าทางชวนให้คนสงสาร
สะอาดบริสุทธิ์ไร้มลทิน ราวกับเจ้าหญิงน้อยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวต่อโลก
แต่—นี่คือโลกหลังวันสิ้นโลกผ่านไป 1 ปี
เจ้าหญิงน้อยผู้น่าสงสารไม่มีทางปรากฏตัวอยู่ที่นี่ แล้วยังรักษาสภาพเช่นนี้ไว้ได้
ถ้าเขาจำไม่ผิด เมื่อ 1 นาทีก่อน บริเวณนี้เต็มไปด้วยซอมบี้
แสงมืดวูบหนึ่งพาดผ่านดวงตาดำสนิทของเจียงหราน แววตาของเขาคล้ายกำลังยิ้ม แต่ริมฝีปากกลับไม่ยกขึ้นแม้แต่น้อย
“เธอบอกว่าเธอเป็นมนุษย์?” เขาย่อตัวลง มือข้างหนึ่งบีบคางเธอไว้ แววตาหยอกเย้าและจิตสังหารปรากฏขึ้นพร้อมกัน