ฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย บนทางหลวงที่พังยับเยินราวกับซากปรักหักพัง ซอมบี้ร่างเน่าเฟะมีหนองไหลเยิ้มเดินเพ่นพ่านไปทั่ว
พวกมันเกาะรถยนต์แล้วกัดกินมนุษย์ข้างในอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คน มีหญิงสาวร่างเพรียวบางคนหนึ่งเดินฝ่ากลุ่มซอมบี้ไปอย่างสบายใจ
ร่มบดบังใบหน้าซีดขาวเกินคนของเธอ พวกซอมบี้เห็นเธอแล้วก็ไม่สนใจแม้แต่น้อย
แต่ดันมีตัวหนึ่งที่ตาถั่ว ไม่รู้ว่ามัวแต่ไล่ตามคนข้างหน้าอยู่หรืออย่างไร จู่ ๆ มันก็พุ่งเข้าใส่หลินปู้อวี่
หลินปู้อวี่ถือร่มด้วยมือซ้าย ส่วนมือขวายื่นออกไปแทงทะลุหัวซอมบี้ตรง ๆ
ซากศพที่ไร้ความคิด จบชีวิตซะเถอะ
เลือดสีเขียวหยดติ๋ง ๆ จากนิ้วที่ทะลุผ่านหัวมันลงสู่พื้น
ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของคนหลายคนภายในรถออฟโรดทหารที่ตามหลังมา
“หะ...พี่หราน นั่นคนหรือซอมบี้กันแน่?”
ชายที่ถูกเรียกว่าพี่หรานจ้องมือที่ยื่นออกไปของเธอไม่กะพริบตา มือเรียวซีดขาว เคลื่อนไหวฉับไวเด็ดขาด
เธอมีความคิดแบบมนุษย์
“ซอมบี้ขั้นสูงสุด”
คำไม่กี่คำทำให้ทุกคนในรถสูดปากเฮือก
ทำไมถึงต้องมาเจอซอมบี้ขั้นสูงสุดเอาตอนนี้ด้วย? รอบด้านมีซอมบี้แน่นขนัด พวกเขาสู้มาทั้งวันจนพลังพิเศษแทบหมดเกลี้ยงแล้ว
ถ้าต้องปะทะกับซอมบี้ขั้นสูงสุดในตอนนี้ ก็คงมีแต่ตายสถานเดียว
ยังดีที่รถของพวกเขาทนทาน พวกซอมบี้พังมันไม่ได้
“แล้วตอนนี้จะทำยังไง?” ใครคนหนึ่งถาม
ดวงตาดำสนิทของเจียงหรานลึกล้ำราวกับห้วงเหว เขามองซอมบี้ขั้นสูงสุดตัวนั้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนหมุนพวงมาลัยแล้วพูดว่า “หนี”
เมื่อพลังพิเศษใกล้หมด พวกเขายังพอรับมือกับซอมบี้ธรรมดาพวกนี้ได้ แต่ถ้าเจอซอมบี้ขั้นสูงสุด ก็มีแต่ต้องหนี
ยิ่งไปกว่านั้น ซอมบี้ตัวนั้นอาจไม่ใช่แค่ขั้นสูงสุด บางทีมันอาจเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า—ระดับอันตรายสูงสุด
เสียงสตาร์ตรถเรียกความสนใจจากซอมบี้จำนวนมาก พวกมันจึงพากันไล่ตามรถอย่างรวดเร็ว ร่างแล้วร่างเล่าเบียดเสียดปีนทับกันไปข้างหน้า ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ราวกับมนุษย์ต่อตัว
หลินปู้อวี่เหลือบมอง อ้อ นั่นคือมนุษย์ที่ยังมีชีวิตกลุ่มเดียวซึ่งอาจหนีรอดไปได้
เธอใช้พลังจิตที่เหลืออยู่นิดเดียวควบคุมฝูงซอมบี้ที่กำลังไล่ตามไป
เพราะถูกชิงแก่นผลึกไป เธอจึงควบคุมซอมบี้พวกนั้นได้แค่ไม่กี่สิบวินาที
แต่เวลาเพียงเท่านั้นก็เปิดโอกาสให้เจียงหรานกับพวกหนีไปได้
เจียงหรานมัวแต่ขับรถ จึงไม่ได้มองสถานการณ์ด้านหลัง แต่คนในรถจับตาดูอยู่ตลอด
คนหนึ่งพูดอย่างสงสัยว่า “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมพวกซอมบี้ถึงหยุดชะงักไปนานขนาดนั้น?”
ในหัวเจียงหรานมีภาพซอมบี้ขั้นสูงสุดตัวนั้นผุดขึ้นมาทันที—มันสวมเสื้อผ้าสกปรกมอมแมม แค่ยื่นมือออกไปก็แทงทะลุหัวซอมบี้ได้
เมื่อเห็นว่าคนในรถหนีรอดไปได้แล้ว หลินปู้อวี่เอียงศีรษะ ก่อนแสยะยิ้มอย่างแข็งทื่อ
ถึงจะเป็นซอมบี้ แต่เธอก็ยังเป็นซอมบี้ใจดีจริง ๆ
นี่เป็นวันที่สองหลังจากหลินปู้อวี่ทะลุเข้ามาในนิยาย
เธอหลุดเข้าไปในนิยายวันสิ้นโลกเรื่องหนึ่ง แถมยังกลายเป็นราชาซอมบี้ผู้มีพลังจิตแข็งแกร่ง
แต่—นั่นเป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว
เมื่อวานนี้เอง ราชาซอมบี้อย่างเธอถูกซอมบี้อีกตัวชิงตำแหน่งไป
โลกใบนี้อยู่ในปีที่สองหลังวันสิ้นโลก
ซอมบี้กลุ่มที่วิวัฒนาการไปไกลมากแล้วมีรูปร่างไม่ต่างจากมนุษย์ปกติเลย ยกเว้นสีหน้าที่ซีดขาวเกินไป
ในโลกวันสิ้นโลก พลังพิเศษและพลังจิตทั้งหมดล้วนรวมอยู่ในแก่นผลึกภายในสมอง
ซอมบี้ตัวอื่นแค่ถูกควักแก่นผลึกออกจากหัวก็ต้องตาย แต่เจ้าของร่างเดิมไม่เป็นเช่นนั้น
คนที่แย่งตำแหน่งราชาซอมบี้ไปจากเธอคือ น้องสาวต่างแม่ของเจ้าของร่างเดิม
อีกฝ่ายใช้แผนการหลอกเอาแก่นผลึกในสมองของเจ้าของร่างเดิมไป แล้วตัดศีรษะเธอออก
แต่แก่นผลึกของเธอนั้น น้องสาวต่างแม่ของเจ้าของร่างเดิมดูดซับไม่ได้เลย
ตอนหลินปู้อวี่ทะลุมิติมาถึง หัวกับตัวของเธอก็แยกจากกันแล้ว
ด้วยความช่วยเหลือของระบบ เธอต่อหัวกลับเข้าที่ได้ ทว่าบนลำคอยังมีรอยเลือดสีเขียวอยู่ ซอมบี้มีเลือดสีเขียว
“เฮ้อ”
หลินปู้อวี่ถอนหายใจยาว ชีวิตมักเต็มไปด้วยเรื่องไม่คาดฝันและเรื่องน่าประหลาดใจ
แต่ถึงอย่างไรเธอก็เคยเป็นหัวหน้าหน่วยรบพิเศษ เรื่องแค่นี้เธอยังพอทำใจยอมรับได้
ตั้งแต่ทะลุมิติมาจนถึงตอนนี้ เสียงหนึ่งในหัวก็คอย “ปี๊บ ๆ ๆ” พูดกับเธอไม่หยุด
สรุปง่าย ๆ คือมีคนที่เรียกตัวเองว่าหน่วยงานกาลอวกาศมาทำข้อตกลงกับเธอ ขอแค่เธอยอมช่วยโลกนี้ให้รอด พวกเขาก็จะทำให้น้องชายที่เป็นเจ้าชายนิทราในโลกจริงของเธอฟื้นขึ้นมา
เธอตกลงแล้ว
ระบบชี้แจงภารกิจให้หลินปู้อวี่ฟัง
หลังจากฟังจบ หลินปู้อวี่ก็พูดว่า...
“สรุปว่าฉันแค่ต้องกำจัดเจียงหรานกับลูกสมุนตัวร้ายที่จะมาเป็นพวกของเขาในอนาคต โลกนี้ก็จะไม่พังใช่ไหม?”
ระบบตอบเสียงเนือยว่า “พลังของเจียงหรานแข็งแกร่งเกินไป ถ้าเขาจับได้แล้วชิงทำลายโลกก่อน เรื่องก็จะยิ่งแย่กว่าเดิม ทางหน่วยงานกาลอวกาศแนะนำให้คุณกำจัดลูกสมุนของเขา แล้วทำให้เจียงหรานกลับใจ เพื่อไม่ให้เขาเดินไปถึงจุดจบที่ทำลายโลก”
หลินปู้อวี่เข้าใจแล้ว บอสใหญ่ระดับสุดยอดสินะ แน่นอนว่าต้องรับมือเป็นพิเศษ
แต่ถ้าจะทำให้เขากลับใจ ก็ต้องได้รับความไว้วางใจจากอีกฝ่ายก่อน
แล้วสภาพเธอตอนนี้จะทำให้บอสใหญ่เชื่อใจได้ยังไง?
ไม่ใช่ว่าบอสใหญ่เกลียดซอมบี้เข้ากระดูกดำหรอกหรือ?
ถึงหน้าตาเธอตอนนี้จะดูเหมือนคนปกติ แต่ใบหน้าขาวซีดเหมือนคนตายกับเส้นเลือดสีเขียวที่ปูดขึ้นมานี่ ยังไงก็ต้องถูกจับได้แน่
มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นซอมบี้ที่วิวัฒนาการไปไกลมาก
ระบบสื่อสารกับเธอผ่านทางสมอง จึงรู้ดีว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่
“ไม่ต้องห่วง ในเมื่อเราเลือกคุณแล้ว ก็ต้องช่วยคุณแน่นอน แค่กินแก่นผลึกของซอมบี้ให้มากขึ้น สีผิวกับรูปลักษณ์ของคุณก็จะกลับไปเหมือนคนปกติได้”
โอเค ได้เลย ล่าซอมบี้ใช่ไหม
เธอทำได้ นิยายแบบนี้เธออ่านมาตั้งเยอะ ได้ยินมาว่าซอมบี้เคลื่อนไหวเชื่องช้าเหมือนผีดิบ
เธอจะไปกลัวศพแข็งทื่อพวกนั้นทำไม?
พอชี้แจงเสร็จ ระบบก็เข้าสู่โหมดพักทันที
ถ้าไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลัก มันจะไม่โผล่มาเด็ดขาด
หลินปู้อวี่ถามอยู่หลายคำถาม แต่ไม่ได้รับคำตอบ จนอยากถ่มน้ำลายใส่หน้าระบบให้รู้แล้วรู้รอด
มันยังไม่ยอมบอกด้วยซ้ำว่าต้องไปหาเจียงหรานที่ไหน
แต่ภารกิจเร่งด่วนที่สุดตอนนี้คือรีบฆ่าซอมบี้แล้วกินแก่นผลึก
สภาพมอมแมมแบบนี้ แม้แต่เธอเองยังทนดูไม่ได้
ในโลกนี้ ซอมบี้ไม่มีเวลาเข้านอนกลางวันหรือกลางคืน ขอแค่มีคนอยู่ใกล้ ๆ พวกมันก็จะกระสับกระส่าย
หลินปู้อวี่เหวี่ยงพลองไล่ฆ่าซอมบี้ไปตลอดทาง
เธอแหวกหัวพวกมันอย่างกระตือรือร้น แต่กลับไม่เจออะไรเลย
เมื่อเห็นหัวว่างเปล่านั้น หลินปู้อวี่ก็เบิกตากว้าง
ไม่มีแก่นผลึกสักเม็ด เจ้าพวกไร้ประโยชน์! เธอโยนหัวซอมบี้ที่เพิ่งได้มาทิ้งอย่างผิดหวัง
ตัวที่สอง ตัวที่สาม ก็เป็นซอมบี้ไร้ประโยชน์ทั้งนั้น
เธอโกรธจนเตะราวกั้นข้างทาง ราวส่งเสียง “เคร้ง” ก่อนกระเด็นลอยออกไป
หลินปู้อวี่ชะงักไปนิดหนึ่ง ร่างซอมบี้นี่แรงเยอะเหมือนกันแฮะ
พอฆ่าซอมบี้จนเหนื่อย เธอก็ล้มตัวนอนพักกลางถนนเสียเลย แล้วก็นอนอยู่อย่างนั้นถึงสามวัน
สามวันต่อมา เสียงระเบิด “ครืน!” ดังมาจากที่ไกล ๆ หลินปู้อวี่ลุกขึ้นจากพื้นแล้วเงยหน้ามองไปยังระยะไกล
เธอพบว่าสายตาของซอมบี้ตัวนี้ดีเยี่ยมจริง ๆ
จุดนั้นอยู่ห่างออกไปหลายกิโลเมตร แต่เธอกลับมองเห็นคนที่ยืนอยู่บนยอดตึกสูงได้อย่างชัดเจน
คนคนนั้นยื่นมือข้างหนึ่งลงมา ฝ่ามือมีสายฟ้าแลบเปรี๊ยะ ๆ รูปร่างหน้าตาก็ดูหล่อเป็นพิเศษ สวมเสื้อดำกางเกงดำ ดูปราดเปรียวมีพลัง
ผู้มีพลังพิเศษ
หลินปู้อวี่สนใจขึ้นมาทันที ในเมื่อมีผู้มีพลังพิเศษปรากฏตัวที่นั่น ก็ต้องมีซอมบี้ขั้นสูงอยู่เยอะมาก ซอมบี้ขั้นสูงล้วนมีแก่นผลึก
ฮ่า ๆ ๆ เธอจะไปกอบโกยแล้ว
(นางเอกจะเก็บตัวในช่วงสองสามบทแรก หลังจากนั้นจะแข็งแกร่งมาก)