ในวันสิ้นโลก คนที่ไม่ได้อยู่ในฐานที่มั่นแทบไม่มีโอกาสได้นอนหลับอย่างสบายใจ
พวกเขายังหาฐานที่มั่นที่อยากปักหลักไม่ได้ จึงต้องพักแรมอยู่ข้างนอก
รถแล่นไปจอดริมลำธารสายหนึ่ง ส่วนจ้าวลี่เต๋อที่ตามหลังมาก็ขับรถที่สวี่เวยทิ้งไว้ให้ตามมาอยู่ห่าง ๆ
เขาดูออกว่าหลินปู้อวี่ความจำเสื่อม
เธอไม่คิดจะคุยกับเขาตามลำพังเลยสักนิด จนเขาไม่มีโอกาสเข้าใกล้เธอแม้แต่น้อย
เขาจึงทำได้เพียงตามอยู่ห่าง ๆ พลางทิ้งร่องรอยไว้ไปตลอดทาง หวังว่าคนอื่น ๆ ที่พี่เฟิงส่งออกมาตามหา เมื่อเห็นร่องรอยแล้วจะรีบกลับไปแจ้งพี่เฟิง
เขาไม่รู้เลยว่าร่องรอยทั้งหมดที่ทิ้งไว้ถูกพลังสายฟ้าของเจียงหรานลบจนเกลี้ยง
ตลอดทางนี้ การใช้พลังพิเศษของเจียงหรานสังหารซอมบี้เป็นเพียงเป้าหมายรอง ส่วนเป้าหมายสำคัญที่สุดคือการลบร่องรอยที่จ้าวลี่เต๋อทิ้งไว้
ตอนกลางคืนต้องผลัดกันพัก เจียงหรานเสนอตัวเฝ้ายามเอง ส่วนเซียวจิงเฉิงกับอีกสองคนที่คุ้นชินกับการทำตามคำสั่งของเขาแล้วก็ไม่คัดค้าน
ทั้งสามรีบฉวยเวลาพักผ่อนทันที สวี่เวยเพิ่งเข้ากลุ่มมา จึงอยากแสดงฝีมือสักหน่อย
“เจียงหราน ให้ฉันอยู่เฝ้ายามเป็นเพื่อนนายด้วยไหม จะได้มีเพื่อนคุย”
หลินปู้อวี่ไม่ต้องการให้เขาอยู่เป็นเพื่อนเจียงหรานสักหน่อย