หลินปู้อวี่พยายามพูดแทนซอมบี้ให้ฟังดูดีขึ้นสักหน่อย
ถึงอย่างไร ซอมบี้กลุ่มที่มีสติปัญญา นอกจากโครงสร้างร่างกายแล้ว ก็ไม่ได้ต่างจากมนุษย์เลย
“คุณคิดว่าซอมบี้ระดับอันตรายขั้นสูง ล้วนแต่...”
“ฆ่ายากทั้งนั้น ผมรู้”
เจียงหรานเข้าใจว่าเธอจะพูดเรื่องนี้ และยิ่งคิดว่าเธอกำลังกังวลเรื่องเขา เขาจึงจับไหล่เธอเบา ๆ แล้วผลักออก ก่อนมองเธออย่างจริงจังพลางกล่าวว่า “ผมไม่เอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นหรอก วางใจเถอะ ผมจะลงมือฆ่าพวกมันก็ต่อเมื่อมั่นใจและมีความสามารถพอ”
แววตาที่เจียงหรานมองหลินปู้อวี่มีความอ่อนโยนอยู่เล็กน้อย แต่เธอกลับรู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอ
ช่างเถอะ ๆ ขอแค่ทำภารกิจสำเร็จ เธอก็จะได้กลับไปแล้ว
บางทีเธออาจเผ่นไปได้ก่อนที่เจียงหรานจะลงมือฆ่าเธอเสียอีก
เจียงหรานเป็นคนช่างสังเกตสีหน้าท่าทางมาก แววตาที่หลินปู้อวี่เบนหลบไปมา ยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าเธอรู้จักซอมบี้ระดับอันตรายขั้นสูงที่ปรากฏตัวในโรงพยาบาล
ซอมบี้ระดับอันตรายขั้นสูงที่มีสำนึกแบบมนุษย์ เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม
เธอปิดบังเขาเพื่อซอมบี้ตัวนั้น
เรื่องนี้ทำให้เจียงหรานรู้สึกขุ่นใจอยู่บ้าง เขายอมรับได้ที่เธอมีความลับมากมาย
แต่เขายอมรับไม่ได้ หากความลับของเธอมีไว้เพื่อผู้ชายคนอื่น ต่อให้ผู้ชายคนนั้นเป็นซอมบี้ก็ตาม
มีดสั้นในมือเชยคางเธอขึ้นอีกครั้ง เจียงหรานยิ้มอย่างอ่อนโยน ทว่าความเหี้ยมเกรียมที่ฝังลึกในตัวกลับเผยให้เห็นชัดเจน
“ผมจะฆ่าซอมบี้ระดับอันตรายขั้นสูงทุกตัวในโลกนี้ให้หมด”