“รู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?” เจียงหรานถูกเธอเบียดเสียดจนทรมาน เพลิงโทสะในกายพลุ่งพล่านจนหาทางระบายไม่ได้ “คราวนี้ฉันจะไม่เปิดโอกาสให้เธอหลอกฉันอีก”
หลินปู้อวี่รู้ดีว่าตัวเองกำลังพูดอะไร มือทั้งสองของเธอสอดออกมาจากเอวเขา แล้วคลำไปจนถึงหัวเข็มขัด
สัมผัสเย็นเฉียบของโลหะ ช่วยคลายความร้อนให้เธอได้พอดี
“ฉันรู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่ วางใจเถอะ ฉันไม่ใช่หญิงสาวผู้รักนวลสงวนตัวขนาดนั้นหรอก” เธอเงยหน้ามองลูกกระเดือกเซ็กซี่ของเขา แววตายิ่งร้อนแรงขึ้น “กับผู้ชายหน้าตาดีอย่างนาย ฉันไม่ขาดทุนหรอก”
คำพูดเพียงประโยคเดียว จุดเปลวเพลิงทั้งหมดให้ลุกโชน
คลื่นอารมณ์ถาโถมขึ้นในดวงตาดำสนิทของเจียงหราน เขาก้มลงจูบริมฝีปากเธออย่างหนักหน่วง ก่อนจะพาเธอหมุนตัวไปกดแนบกับโขดหินอย่างง่ายดาย
“ที่นี่ก็เป็นป่าละเมาะแล้ว ไม่ต้องมุดเข้าไป...”
“จะยืนทำกันเหรอ?” หลินปู้อวี่ถูกเขาจูบจนแทบไม่มีช่องให้หายใจ มือทั้งสองเกาะไหล่เขาไว้
ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดลงมา ชวนให้ใจเต้นระรัว