เดี๋ยวก่อน
สวี่ซานนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้
“ผู้หญิงที่มากับฉัน ตอนนี้ไปยั่วยวนแฟนเธอแล้ว เธอจะไปดูพวกเขาก่อนไหม? ฉันกลัวว่าแฟนเธอจะทนแรงยั่วยวนไม่ไหว สวีเหยาเหยาเก่งเรื่องจัดการผู้ชายมาก”
“หา? นายพูดว่าอะไรนะ?” หลินปู้อวี่มองสวี่ซาน ก่อนถามย้ำอย่างไม่แน่ใจ “ยัยบ้านั่นไปยั่วยวนเจียงหรานเหรอ?”
สวี่ซานไม่รู้ว่าอีกฝ่ายชื่ออะไร แต่สัญชาตญาณบอกเขาไม่ผิด จึงพยักหน้า
-
อีกด้านหนึ่ง หลังจากสวีเหยาเหยาเข้าไปในป่า เธอก็เดินหาอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็เห็นชายคนหนึ่งนั่งสูบบุหรี่อยู่บนโขดหินบริเวณต้นน้ำ
เธอรีบจัดปกเสื้อให้เข้าที่ แสร้งทำเป็นมาอาบน้ำริมแม่น้ำ
จากนั้นจงใจเดินไปยังจุดที่เขามองเห็นได้ชัดที่สุด แล้วเริ่มถอดเสื้อผ้า
ผู้ชายทั้งนั้น เธอไม่เชื่อหรอกว่าเห็นภาพแบบนี้แล้วจะยังอดใจไหว
เมื่อมองรูปร่างเย้ายวนของตัวเอง เธอก็เชิดอกอย่างภาคภูมิใจเล็กน้อย
ดอกไม้น้อยบอบบางจืดชืด จะมีเสน่ห์สู้สาวงามเซ็กซี่ได้ยังไง?
ทว่าเพียงเธอดึงเสื้อที่ไหล่ลงมา สายฟ้าหลายสายก็ระเบิดขึ้นข้างเท้า ทำให้สวีเหยาเหยาตกใจจนถอยกรูดอย่างหมดสภาพ
“จะไสหัวไปหรือจะตาย เลือกมา”
น้ำเสียงเย็นชาเจือความรำคาญอย่างรุนแรง บ่งบอกว่าเขาเหลือความอดทนไม่มากแล้ว
สวีเหยาเหยาตัวสั่นงันงก พิงต้นไม้ใหญ่ กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “คะ...คุณมองฉันบ้างไม่ได้เหรอ? ฉันอยากเป็นผู้หญิงของคุณ ฉันมีประโยชน์กว่าผู้หญิงคนนั้นตั้งเยอะ ฉันปรนนิบัติคุณได้ แถมยังช่วยคุณต้านทานพวกซอมบี้ได้ด้วย”
เจียงหรานหันไปมองเธอ
สวีเหยาเหยาคิดว่านี่เป็นโอกาส เธอเข้าใจว่าเขาหวั่นไหวแล้ว แววหวังจึงลุกโชนขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง “ที่นี่ไม่มีใคร คุณอยากทำอะไรกับฉันก็ได้ทั้งนั้น”
สายตาของเจียงหรานยังจับอยู่ที่เธอ สวีเหยาเหยาจึงยิ่งได้ใจ เริ่มถอดเสื้อผ้าด้วยตัวเอง