พลังพิเศษที่หลินปู้อวี่ใช้กับตัวเองยังไม่หายไป พอเจียงหรานเข้าใกล้ หัวใจเธอก็พลันกระสับกระส่าย
เธอจึงยกมือดันอกเขาไว้ แล้วเปลี่ยนเรื่องคุย “เมื่อกี้ฉันรับปากคนหนึ่งในกลุ่มนั้นว่าจะช่วยถามข่าวน้องสาวให้เขา เราออกไปกันก่อนเถอะ”
เจียงหรานเห็นดวงตาเธอพร่าเลือน ใบหน้าหวานซึ้งแดงระเรื่อ เขาไม่อยากให้ใครเห็นเธอในสภาพนี้แม้แต่น้อย
“รีบมากเหรอ?”
“อืม รีบมาก”
หลินปู้อวี่คิดในใจว่า จะไม่ให้รีบได้ยังไง? ถ้ายังแนบชิดกับเขาต่อไป อีกเดี๋ยวเธออาจทำให้เขากลายเป็นซอมบี้ก็ได้
-
สวี่ซานออกจากป่าไปก่อนแล้ว เขาเดินไปนั่งข้างชายมีรอยสัก
ชายมีรอยสักถามเขา “สวีเหยาเหยายังไม่กลับมาจนถึงตอนนี้ ไม่แน่ว่าคงจัดการผู้มีพลังธาตุสายฟ้าคนนั้นได้แล้ว แล้วสาวน้อยคนนั้นล่ะ นายจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม อยู่ที่ไหน ฉันจะไปหา”
สวี่ซานมองเขา คิดในใจว่าสวีเหยาเหยาอาจตายไปแล้วก็ได้
กลัวอีกฝ่ายจับพิรุธได้ สวี่ซานจึงไม่ทำอะไรให้ไก่ตื่น
เขาโกหกว่า “สวีเหยาเหยาบอกให้รอเธอติดต่อมา เธอจะจัดการผู้หญิงคนนั้นก่อน”
“โห” ชายมีรอยสักเผยรอยยิ้มวิปริต “อย่าเล่นกับเธอแรงนักล่ะ ผิวพรรณบอบบางขนาดนั้น รอให้ฉันเสพสุขก่อน แล้วค่อยจัดการก็ยังไม่สาย”
ก่อนวันสิ้นโลก สวี่ซานเป็นคนชอบผดุงความยุติธรรม พอได้ยินคำพูดของชายมีรอยสัก เขาก็รู้สึกรังเกียจอย่างยิ่ง
เขาดีใจที่ท้ายที่สุดไม่ได้ร่วมมือกับพวกนั้นเพราะเรื่องน้องสาว