ตอนแม่ของเขาตั้งท้องเขา นางเคยคิดจะทำแท้งเขาหลายครั้ง แต่คุณปู่เจียงจับได้ และใช้ผลประโยชน์ของบริษัทเป็นข้อแลกเปลี่ยน แม่ของเขาถึงยอมคลอดเขาออกมา
ตั้งแต่เกิดมา เขาก็มีพี่เลี้ยงคอยดูแล พอโตขึ้นมาหน่อยก็เริ่มติดตามคุณปู่เจียง
เจียงหรานตัวน้อยสงสัยว่าทำไมคนอื่นถึงมีพ่อแม่คอยรัก แต่ตัวเองกลับไม่มี
เขาคิดว่าเป็นเพราะตัวเองไม่เชื่อฟังพอ
ตอนอายุ 3 ขวบ เขาอุ้มตัวต่อที่เพิ่งต่อเสร็จ ของขวัญที่คิดว่าล้ำค่าที่สุด วิ่งไปหาแม่เจียง
เขาเพิ่งเขย่งปลายเท้าเรียกแม่ ก็ถูกแม่เจียงผลักล้มลงกับพื้นทันที “ไอ้ลูกไม่มีพ่อไม่มีแม่ ไสหัวไปให้พ้น ฉันไม่ใช่แม่แก”
เจียงหรานตัวน้อยล้มลงกับพื้น พอเห็นตัวต่อแตกเสียหายก็ยื่นมือเล็ก ๆ ไปหยิบ แต่กลับถูกส้นสูงแหลมของแม่เจียงเหยียบลงบนหลังมือ
เขาร้องไห้พลางเรียก “แม่ เจ็บครับ”
แม่เจียงเพียงปรายตามองเขาอย่างเย็นชา ก่อนเดินออกจากบ้านไป
ตอนอ่านเนื้อเรื่องช่วงนี้ หลินปู้อวี่บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร รู้แค่ว่าหายใจลำบากขึ้นมา
ตอนนั้นเจียงหรานเพิ่งอายุ 3 ขวบเองนะ
เขาไม่รู้อะไรเลย ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อแม่ถึงเกลียดเขาขนาดนั้น
เดิมทีมันก็เป็นแค่ข้อความตอนหนึ่ง
แต่พอเอาข้อความนั้นมาเทียบกับคนตรงหน้า หลินปู้อวี่ถึงเข้าใจว่าโลกใบนี้มีชีวิตจริง
และในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมเจียงหรานถึงเบื่อหน่ายโลกขนาดนี้
ตั้งแต่เล็กจนโต เขาไม่เคยได้รับความรักจากแม่เลย ครั้งเดียวที่ได้รับความรักจากแม่ก็คือหลังวันสิ้นโลก
เขาพาแม่เจียงหนีออกมา ผู้หญิงอย่างแม่เจียงย่อมกลัวซอมบี้พวกนั้น
เขาเสี่ยงชีวิตกลับไปที่ตระกูลเจียงเพื่อพาแม่เจียงออกมา แม่เจียงต้องการให้เขาคุ้มครอง จึงมอบความรักจากแม่ให้เขาเพียงชั่วครู่ ทำให้เจียงหรานคิดว่าแท้จริงแล้วแม่เจียงก็รักเขาอยู่ในใจ
จนกระทั่งเขาช่วยพ่อเจียงออกมาได้ด้วย พวกเขาถึงรู้ว่าเจียงเทาตื่นพลังพิเศษแล้ว
เจียงเทาที่ตื่นพลังพิเศษย่อมรังเกียจเจียงหราน ผู้ที่ไม่ลงรอยกับเขามาตั้งแต่เด็ก
เขาพูดเพียงประโยคเดียวว่า “ถ้ามีฉัน ก็ไม่มีมัน”
แม่เจียงกับพ่อเจียงก็ผลักเขาลงจากรถ ด้านหลังมีฝูงซอมบี้ไล่ตามรถมา
เขาเห็นแม่เจียงไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเขาสักแวบเดียว กลับยิ้มประจบเอาใจเจียงเทาแทน