แสงไฟจ้าสาดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง เจียงหรานยืนอยู่ริมหน้าต่าง ก้มมองกลุ่มคนที่อยู่ด้านล่าง
ผู้มีพลังพิเศษจากฐานอวี่หลานมากันหมด โดยมีเจียงฉงเหวินเป็นหัวหน้า
ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นคำสั่งของผู้บัญชาการ
ทั่วทั้งฐานที่มั่น ไม่มีใครมีพลังพิเศษแข็งแกร่งไปกว่าเจียงฉงเหวิน นอกจากเจียงหราน
บนดาดฟ้าของวิลล่า มีสามคนยืนอยู่
เซียวจิงเฉิงยืนยิ้มบาง ๆ อยู่ตรงกลาง กอดอกไว้แน่น ส่วนซู่หยากับเนี่ยเฟยยืนอยู่ข้างซ้ายและขวาของเขา
เมื่อเห็นกลุ่มคนด้านล่างที่จ้องพวกเขาเขม็ง เซียวจิงเฉิงก็ยกมือดันแว่นกรอบดำ «ฉันอยากออกจากฐานที่เหมือนทั้งคนทั้งผีแห่งนี้มานานแล้ว»
ทั้งสามรอเพียงคำสั่งจากเจียงหราน
หลินปู้อวี่เดินมาที่หน้าต่าง ก้มมองลงไปด้านล่าง
ชายวัยกลางคนที่กำลังโกรธเกรี้ยวอยู่ข้างล่าง หากเดาไม่ผิดก็คือเจียงฉงเหวิน พ่อของเจียงหราน และผู้บัญชาการฐานที่มั่น
สายตาที่เขามองเจียงหรานไม่เหมือนมองลูกชาย แต่เหมือนมองศัตรูมากกว่า
เจียงฉงเหวินอดทนกับนิสัยเสียของเจียงหรานมาตลอด เพราะพลังของอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่าเขา
แต่เจียงหรานไม่ควรฆ่าเจียงเทา ลูกชายที่เขาหวงแหนที่สุด
เขาจ้องเจียงหรานด้วยความเดือดดาล แววอำมหิตในดวงตาราวกับจะแปรเปลี่ยนเป็นของจริง
«แกฆ่าเจียงเทา»
เขากัดฟันพูดแทบไม่เป็นคำ
เจียงหรานมองเจียงฉงเหวินอย่างสงบนิ่ง ก่อนหน้านี้เขาคิดมาตลอดว่าเจียงฉงเหวินเป็นคนประจบเอาใจผู้มีอำนาจ และเห็นผลประโยชน์เป็นเรื่องสำคัญที่สุด
ที่แท้ก็แค่ขึ้นอยู่กับว่าเป็นใคร
ทั้งที่รู้ดีว่าหากสู้กับเจียงหราน ทั้งคู่ต้องบาดเจ็บกันทั้งสองฝ่าย แต่เขาก็ยังมาเพื่อเจียงเทา
«ฉันฆ่าเอง แล้วจะทำไม?»