บทที่ 29 กลายพันธุ์
“ข้างหน้ามีถ้ำ เราเข้าไปพักในถ้ำกันก่อนดีไหม?” ซู่หยาที่อยู่ด้านหลังเสนอขึ้นมา ขัดจังหวะหลินปู้อวี่ที่กำลังใช้วิชาเรียกร้องคำชม
หลินปู้อวี่จึงเงยหน้ามองไปข้างหน้า ที่นั่นมีถ้ำอยู่จริง ๆ
พวกเขาออกมาจากฐานที่มั่นโดยไม่มีข้าวของติดตัวเลยสักอย่าง แถบนี้มีแต่ป่าเขา จะทำได้ก็แค่หาถ้ำพักก่อน จะได้รักษาเรี่ยวแรงไว้
ถ้ำอยู่ตรงไหล่เขา ปากถ้ำเป็นวงกลม สูงราว 3 เมตร
เป็นถ้ำธรรมชาติ
เมื่อทุกคนเข้าไป ก็พบว่ามีหญ้าแห้งปูอยู่บนพื้นด้วย
ดูท่าก่อนหน้านี้จะมีคนเคยมาพักที่นี่
ภายในถ้ำค่อนข้างแห้ง ทุกคนแยกกันนั่งพักบนพื้น ในเวลาแบบนี้ไม่มีใครมัวใส่ใจเรื่องพวกนั้น การรักษาเรี่ยวแรงไว้ต่างหากคือเรื่องสำคัญ
ยกเว้น...หลินปู้อวี่
เจียงหรานกับอีกสามคนลงนั่งกันหมดแล้ว แต่เธอยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
ซู่หยาหวังดีจึงถามว่า “ปู้อวี่ ไม่พักหน่อยเหรอ?”
เจียงหรานก็เงยหน้ามองเธอ
หลินปู้อวี่โบกมือ “ไม่เป็นไร พวกคุณพักกันก่อน ฉันไม่เหนื่อย”
เธออยากดูรอบ ๆ ว่ามีอะไรพอกินได้บ้าง เพราะตอนนี้ทุกคนมือเปล่ากันหมด
พอเห็นเธอเตรียมเดินออกจากถ้ำ เจียงหรานก็ลุกตามไป
บนพื้นป่าเต็มไปด้วยใบไม้แห้ง ทั้งที่เพิ่งมีฝนไวรัสตกลงมา แต่พื้นดินกลับแห้งสนิทอย่างน่าประหลาด
หรือว่าพวกพืชก็ดูดซับฝนไวรัสเข้าไปด้วย?
ถ้าเป็นแบบนั้นก็แย่แล้ว ในป่ารกร้างแบบนี้ ถ้าพืชกลายพันธุ์ไปด้วย มนุษย์คงไม่มีทางรอดแน่