พวกเขาเดินฝ่าความมืดอยู่หลายชั่วโมง กว่าจะห่างจากฐานที่มั่นพอสมควร จึงกล้าหยุดพัก
หลังจากสูญเสียพลังพิเศษไปในคืนนี้ ทุกคนก็พบว่าร่างกายเหนื่อยล้าได้ง่ายกว่าเดิม
แม้แต่ก่อนวันสิ้นโลก การออกแรงเท่านี้ก็ไม่น่าทำให้เจียงหรานกับเนี่ยเฟยหอบได้
แต่ตอนนี้กลับเหนื่อยราวกับเพิ่งผ่านศึกหนักมา
ทุกคนเดินไปหอบไป ต่างรู้สึกได้ว่าร่างกายมีบางอย่างผิดปกติ
“เหนื่อยมากไหม?” หลินปู้อวี่ไม่รู้ว่านี่คือผลข้างเคียงจากการสูญเสียพลังพิเศษ คิดว่าเจียงหรานกับคนอื่น ๆ แค่ร่างกายไม่แข็งแรง เธอเอียงคอมองเจียงหรานแล้วถาม “ให้ฉันแบกนายไหม?”
เจียงหรานเท้าเอว ก้มมองหลินปู้อวี่ที่เอียงคอเข้ามาหา ใบหน้าเธอแดงระเรื่อ ลมหายใจสม่ำเสมอ ท่าทางสบาย ๆ ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้านตัวเอง