ตกลงกันแล้วว่าจะแยกกันไป นั่นก็หมายถึงแยกกันจริง ๆ
ก่อนจะเข้าเขตเมืองเซี่ยซี เซียวจิงเฉิงพาซู่หยาและเนี่ยเฟยเตรียมมุ่งหน้าไปอีกเส้นทางหนึ่ง
หลินปู้อวี่รีบเตือนพวกเขา “เดี๋ยวก่อน ลืมบอกไปว่าต้องระวังสัตว์ตัวเล็ก ๆ ให้ดี หลังฝนไวรัส ฉันพบว่าสัตว์บางตัวกลายเป็นซอมบี้แล้ว”
ทั้งสามหยุดกึกพร้อมกัน แล้วหันมามองเธอ เจียงหรานเองก็มองเธอแวบหนึ่ง
หลินปู้อวี่เกาศีรษะพลางอธิบาย “ตอนอยู่ในป่า ฉันเจอหนูกลายพันธุ์ตัวหนึ่ง มันกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว”
คำพูดนั้นทำให้ทั้งสามสูดลมหายใจเฮือก ไม่มีใครไม่เข้าใจว่าสัตว์ตัวเล็ก ๆ กลายเป็นซอมบี้หมายความว่าอย่างไร
สัตว์ยังได้รับผลกระทบ แสดงว่าไวรัสที่มากับฝนไวรัสครั้งนี้น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม
แล้วพวกที่เป็นซอมบี้อยู่ก่อนหน้านี้ล่ะ หลังโดนฝนไวรัสเข้าไป จะรับมือยากกว่าเดิมหรือเปล่า?
หลังทั้งสามจากไป เจียงหรานจึงถามขึ้นว่า “หลินปู้อววี่ ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยกลัวซอมบี้นะ”
หัวข้อนี้อ่อนไหวเกินไป เส้นประสาทในสมองของหลินปู้อวี่พลันตึงเครียดขึ้นมาทันที
“ฮะ ๆ... ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดแบบนั้นล่ะ?”
เจียงหรานจับตาดูสีหน้าเธอ พอเห็นว่าเธอลนลานชัดเจน เขาก็โน้มตัวเข้าใกล้ข้างหูแล้วพูดว่า “พวกเราจะฆ่าซอมบี้ยังไงก็ได้ แต่ในวันสิ้นโลก แค่โดนซอมบี้ข่วนเบา ๆ ก็จะติดเชื้อและกลายเป็นซอมบี้ ต่อให้ผู้มีพลังพิเศษอย่างพวกเราแข็งแกร่งแค่ไหน เวลาเผชิญหน้ากับซอมบี้ก็ยังพยายามเลี่ยงการสัมผัสตัวให้มากที่สุด...แต่เธอไม่เหมือนกัน ตอนช่วยสวี่เวย เธอใช้มือบีบคอซอมบี้ตรง ๆ ไม่กลัวโดนมันข่วนหรือไง?”