เอ๊ะ?
ฟังแล้วมันแปลก ๆ ยังไงไม่รู้?
หลินปู้อวี่เอียงคอมองเจียงหราน แววตาฉายรอยยิ้มเหมือนจับได้ไล่ทัน ก่อนจะถามเสียงเบา “นายหึงเหรอ?”
เอ๊ะ? เดี๋ยวก่อน เขาหึงแล้วเธอดีใจอะไรเนี่ย?
เจียงหรานเหลือบมองเธอ พอสบเข้ากับดวงตายิ้มระยับ ริมฝีปากบางก็ยกขึ้นเล็กน้อย ทว่ารอยยิ้มกลับไปไม่ถึงดวงตา “ฉันแค่พูดตามข้อเท็จจริง”
“ชิ น่าเบื่อชะมัด”
หลินปู้อวี่ไม่สนใจเขาอีก นึกขึ้นได้ว่าสวี่เวยเพิ่งถูกซอมบี้จับไหล่ไว้ จึงรีบหันไปถาม “เมื่อกี้ซอมบี้จับไหล่นาย รีบถอดเสื้อดูเร็วว่าโดนข่วนหรือเปล่า”
น้ำเสียงของเธอร้อนรน ราวกับเป็นห่วงความปลอดภัยของสวี่เวยมาก
แน่นอนว่าเธอเป็นห่วงจริง ๆ
เพราะสวี่เวยเป็นพระเอกของโลกนิยายเรื่องนี้ ถ้าเขากลายเป็นซอมบี้ เจียงหรานต้องฆ่าเขาทิ้งแน่ แล้วถ้าเขาถูกฆ่า โลกนี้ก็จบเห่
ระบบเคยบอกว่าโลกนี้ดำเนินไปอย่างอิสระ ไม่ได้ถูกกำหนดตายตัว
ดังนั้น ต่อให้ตอนจบดั้งเดิมพระเอกจะฝ่าฟันอุปสรรคไปตลอดทางจนได้ปกครองวันสิ้นโลก ก็ไม่ได้หมายความว่าตอนนี้เขาจะไม่มีวันตาย
ใครใช้ให้โลกนิยายกลายเป็นโลกที่ “มีชีวิต” กันล่ะ ตอนจบดั้งเดิมน่ะไร้ความหมายไปนานแล้ว
สวี่เวยตกใจกับความกระตือรือร้นของเธอ จึงพยักหน้าอย่างงุนงงแล้วรีบถอดเสื้อออก
ระหว่างที่เขาถอดเสื้อ หลินปู้อวี่จ้องมองไม่กะพริบ จนสวี่เวยหน้าแดงเรื่อขึ้นมา
เจียงหรานที่ยืนอยู่ข้างหลินปู้อวี่หรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือมาจับท้ายทอยเธอ บังคับให้หันมามองเขา