ทุกคนตอบสนองอย่างรวดเร็ว ซู่หยากับเนี่ยเฟยเป็นสองคนแรกที่วิ่งหนีไปทางด้านหลัง เซียวจิงเฉิงก็รีบตามไปติด ๆ
เจียงหรานคว้ามือหลินปู้อวี่แล้ววิ่งสุดฝีเท้า
เอ๊ะ?
วิ่งเหรอ?
ทำไมไม่บินแล้วล่ะ
เขาไม่ใช่ว่าสามารถใช้พลังพิเศษพยุงตัวเองให้พุ่งไปไกลราวกับแสงได้หรอกหรือ?
ซอมบี้สายความเร็วที่อยู่ด้านหลังพวกเขากระโดดหลบหลีกไปมาเหมือนหมัด ก่อนพุ่งโจนเข้ามาทางนี้
หลินปู้อวี่กวาดตามองคร่าว ๆ จำนวนชวนตะลึง น่าจะมีซอมบี้กลายพันธุ์หลายร้อยตัว
「เจียงหราน ทำไมไม่ใช้พลังพิเศษแล้วล่ะ」เธอเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี
เจียงหรานใช้แขนข้างเดียวโอบเอวเธอไว้ พาเธอถีบกำแพงแล้วอาศัยแรงดีดตัวกวาดไปอีกฝั่ง ก่อนตอบอย่างใจเย็นว่า「จะบอกความลับอย่างหนึ่งให้ฟัง」
「ความลับอะไร」
「ความปรารถนาของเธอกำลังจะเป็นจริงแล้ว」
หลินปู้อวี่กำลังจะถามว่าความปรารถนาอะไร ก็ได้ยินเจียงหรานพูดว่า「เธออาจจะได้ตายไปพร้อมกับฉัน ดีใจไหม」
ดีใจกับผีสิ ฟังดูเป็นคำพูดที่คนพูดกันหรือไง
หลินปู้อวี่เบิกตากว้างจ้องเขา「พลังพิเศษของนายใกล้หมดแล้วใช่ไหม」
เจียงหรานยิ้มให้เธอ ก่อนใช้มือเปล่าชกหัวซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาตรงหน้า จนหัวระเบิดคาหมัด แล้วพูดกับเธอว่า「แย่กว่านั้นอีก ร่างกายฉันอาจขยับไม่ได้เป็นเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง แถมยังใช้พลังพิเศษไม่ได้ด้วย」
หลังจากปลุกพลังพิเศษขึ้นมา ร่างกายของเขาก็เกิดข้อเสียอย่างหนึ่ง
ไม่มีใครรู้ความลับนี้
เขาจะสูญเสียพลังพิเศษขึ้นมาอย่างกะทันหันในเวลาที่คาดเดาไม่ได้ และทั้งร่างก็ขยับไม่ได้
แย่มาก
หลินปู้อวี่เหลือบมองฝูงซอมบี้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว โอ๊ย ตายแน่ เยอะเหมือนฝูงตั๊กแตน
เซียวจิงเฉิง ซู่หยา และเนี่ยเฟยกระโดดลงจากชั้นสองไปแล้ว
พวกเขารีบเปิดประตูรถ กระโดดขึ้นไป แล้วสตาร์ตรถทันที
ซู่หยาเงยหน้าตะโกนจากด้านล่าง「พี่หราน รีบขึ้นมา」
น้ำเสียงร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เพราะนี่เป็นสถานการณ์เลวร้ายที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยเจอมา
หากต้องสู้กับซอมบี้กลายพันธุ์สิบกว่าตัวแยกกัน พลังของพวกเขาก็รับมือไหว
ซอมบี้กลายพันธุ์ไม่ค่อยรวมฝูงกัน เพราะพวกมันมีอาณาเขตของตัวเอง
ไม่คิดเลยว่าครั้งนี้จะเจอซอมบี้มากมายขนาดนี้ จำนวนของพวกมันน่าสะพรึงกลัวจริง ๆ