ไม่มีใครมีความสุขหรอกที่ถูกโยนออกไปเป็นเหยื่อล่อ
แต่หลินปู้อวี่กลับแสดงท่าทีราวกับไม่ใส่ใจเลยสักนิดที่ถูกใช้เป็นเหยื่อล่อ
ทั้งที่ดูบอบบางราวกับเจ้าหญิงตัวน้อย แต่กลับมีสภาพจิตใจดีเกินคาด
เห็นเธอเงยหน้าทำท่ารอคำชม ซู่หยาเองซึ่งเป็นผู้หญิงเหมือนกันยังรู้สึกว่าเธอเหมือนคนคลั่งรัก
นอกจากเหตุผลว่าเธอคลั่งรักแล้ว ซู่หยาก็นึกเหตุผลอื่นไม่ออก
เจียงหรานก้มมองเธอ ดวงตาดำสนิทจับจ้องใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม
ยามยิ้ม ดวงตาของเธอโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว เผยฟันขาวรำไร ดูงดงามและไร้เดียงสา
“ถูกจับไปเป็นเหยื่อล่อแล้วยังดีใจขนาดนั้น จะบอกว่าเธอมีหัวใจหรือไม่มีหัวใจกันแน่?” เขาพึมพำ สบตากับเธอ
“แน่นอนว่ามีหัวใจสิ” หลินปู้อวี่ชูมือทำรูปหัวใจให้เจียงหราน คำหวานเลี่ยนหูพรั่งพรูออกมาอย่างคล่องแคล่ว “หัวใจดวงนี้รักคุณนะ ฉันบอกแล้วไงว่าคุณอยากได้อะไร ฉันก็ให้ได้หมด รวมถึงชีวิตของฉันด้วย”
ซาบซึ้งหรือยังล่ะพ่อหนุ่ม เธอคือเทพีแห่งรักทั่วหล้า!
วรรณกรรมสละชีวิตให้คนรักนี่เข้าใจฟีลใช่ไหมล่ะ!
“ชีวิตของเธอ?” เจียงหรานยกมือขึ้นปิดหน้าเธอแล้วผลักออกไป “เอาแต่ให้ของไร้ประโยชน์มา ฉันจะเอาชีวิตเธอไปทำอะไร?”
“เอ๊ะ อย่าเพิ่งพูดให้มั่นใจขนาดนั้นสิ ที่นี่คือวันสิ้นโลกนะ ชีวิตคนยังมีประโยชน์มากอยู่ ฉันเป็นเหยื่อล่อช่วยคุณตรวจสอบอันตรายได้ไงล่ะ ถ้าที่นี่มีซอมบี้กลายพันธุ์เต็มไปหมด พอมีฉันอยู่ คุณก็โยนฉันออกไปลองดูเหมือนเมื่อกี้ได้ว่ามีซอมบี้หรือเปล่า แบบนี้ก็ประเมินได้ง่าย ๆ ว่าที่นี่อันตรายไหม ไม่ใช่เหรอ?”
เธอพูดจาหวานหยดย้อย ราวกับรักเจียงหรานจนถอนตัวไม่ขึ้น