หลินปู้อวี่เงยหน้ามองเขาอยู่เช่นกัน
เจียงหรานยืนต้านลม ประโยคที่หลินปู้อวี่พูดวนเวียนอยู่ในหัว
ฉันกลัวเจียงหรานจะบาดเจ็บ……
หึ โลกใบนี้ไม่มีอะไรเป็นความจริงเลย ทั้งความรักความผูกพันของพ่อแม่ก็เป็นเรื่องโกหก มิตรภาพระหว่างเพื่อนก็เป็นเรื่องโกหก แม้แต่ผู้ใหญ่ที่เคยห่วงใยเขาก็ยังเป็นเรื่องโกหก
แม้แต่เธอเองก็เป็นเรื่องโกหก
แต่หลังจากวันสิ้นโลกมาถึง ก็ไม่มีใครพูดคำโกหกแบบนี้กับเขาอีกเลย
ตอนที่เขายังไม่แข็งแกร่งพอ คนอื่นกลัวว่าเขาจะไม่ตาย แล้วจะกลัวเขาบาดเจ็บได้อย่างไร?
พอเขาแข็งแกร่งพอ ทุกคนก็คิดว่าเขาเป็นเทพผู้ทำได้ทุกอย่าง ไม่มีทางบาดเจ็บ
ดวงตาสีดำสนิทของเจียงหรานราวกับกระแสน้ำใต้น้ำลึกที่ซ่อนเร้น คลื่นปั่นป่วนโหมกระหน่ำ
เขาค่อย ๆ ลอยลงมาจากกลางอากาศ แล้วหยุดยืนตรงหน้าเธอ
เห็นแววสังหารในดวงตาเขาจางลงมาก หลินปู้อวี่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยังดีที่มาทันเวลา ซอมบี้ถูกเธอไล่ไปแล้ว
เธอกลัวจริง ๆ ว่าบอสใหญ่จะฆ่าจนเลือดขึ้นหน้า แล้วจู่ ๆ ก็คิดจะทำลายโลก จนปลุกพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ในร่างกายขึ้นมา
ระบบไม่ได้บอกว่าพลังที่ซ่อนอยู่ในร่างของเขาคืออะไร เพียงบอกว่าหากเจียงหรานปลุกพลังนั้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว โลกนิยายใบนี้ก็จะพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
ถ้าโลกพังทลาย ภารกิจของเธอก็จะไม่สำเร็จ
ถ้าทำภารกิจไม่สำเร็จ น้องชายก็ช่วยกลับมาไม่ได้
ท่าทางโล่งอกของเธอทำให้เจียงหรานเข้าใจผิด คิดว่าเธอเป็นแบบนั้นเพราะเห็นว่าเขาไม่ได้บาดเจ็บ