เสียงนุ่มนวลแผ่วเบาทำลายข้อสันนิษฐานของเจียงหรานลงในชั่วพริบตา
ดวงตาใสกระจ่างของเธองดงามและสะอาดหมดจด บางครั้งก็เจ้าเล่ห์ บางครั้งก็ชอบแกล้งคน ต่างจากแววตาว่างเปล่าของซอมบี้โดยสิ้นเชิง
ร่างกายของเจียงหรานเย็นเฉียบไปหมด เป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยประสบมาก่อน
ความหนาวเย็นราวกับทะลุผ่านผิวหนังชั้นนอก ซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก ทำให้เจ็บปวดไปทั้งร่าง
แต่เขาผ่านความทรมานมามากเหลือเกิน ความเจ็บแค่นี้ไม่ถือว่าเป็นอะไรเลยสำหรับเขา
เขาฝืนทนความเจ็บแล้วยิ้มพลางบอกว่า “ไม่เป็นไร อีกเดี๋ยวก็คงดีขึ้น”
จะไม่เป็นไรได้ยังไง?
หลินปู้อวี่เห็นริมฝีปากของเขาซีดจนกลายเป็นสีม่วงเพราะความหนาว
“ไม่มีวิธีแก้เลยเหรอ?” น้ำแข็งพวกนั้นดูเหมือนแผ่ออกมาจากร่างกายเขา หลินปู้อวี่คิดว่าการใช้แรงจากภายนอกคงไม่ได้ผลมากนัก
เธอกำลังถามเจียงหราน แต่ระบบในหัวกลับตอบขึ้นมาในจังหวะนั้น
“โฮก นี่เป็นสัญญาณว่าพลังมหาศาลที่พระเอกซ่อนไว้ในร่างกำลังรั่วไหลออกมา โฮสต์คนเก่ง รีบกดมันกลับเข้าไปเร็ว!”
บ้าเอ๊ย
น่ากลัวชะมัด
หลินปู้อวี่เกือบเบิกตากว้าง
เธอถามระบบว่า “ฉันจะกดมันกลับเข้าไปยังไง?”
ระบบรีบตอบว่า “ถามถูกระบบแล้ว ที่นี่มีวิธีกดพลังน่ากลัวของตัวร้ายไว้โดยเฉพาะหลายวิธี ตราบใดที่ตัวร้ายใหญ่ไม่กระตุ้นพลังนั้นขึ้นมาเอง เราก็กดมันกลับเข้าไปได้”
จากนั้นระบบก็แสดงตัวเลือกสามข้อ
หนึ่ง: กรีดเลือดเจียงหราน แต่อาจกระตุ้นสัญชาตญาณปกป้องตัวเองของตัวร้าย และปลุกพลังที่ซ่อนอยู่ในร่างให้ตื่นขึ้นมาพร้อมกัน
สอง: ตามหาพระเอก แล้วเอาเลือดของพระเอกให้ตัวร้ายดื่ม