หลินปู้อวี่รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาทันที ทั้งที่น้ำเสียงของเจียงหรานฟังดูปกติดีแท้ ๆ
เธอหันไปมองเขาแวบหนึ่ง ดวงตาสีดำสนิทลึกล้ำชวนหลงใหล พอเห็นเธอมองมา เขายังเผยรอยยิ้มบาง ๆ ด้วยซ้ำ
แต่คนที่ดูสงบนิ่งไร้คลื่นลมเช่นนี้ กลับทำให้รู้สึกว่าซ่อนพายุไว้เบื้องหลัง
หลินปู้อวี่คิดอย่างละเอียด เธอกับเจียงหรานตอนนี้…นับว่ากำลังคลุมเครือต่อกันอยู่ใช่ไหม?
ก็จูบกันไปแล้ว แถมยังกอดกันแล้วด้วย
จู่ ๆ มีคู่หมั้นโผล่มาในเวลาแบบนี้ ดูท่าคงต้องอธิบายกันหน่อย
เธอหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง ก่อนพูดกับสวี่เวยว่า «คุณฟังผิดหรือเปล่า ฉันไม่มีคู่หมั้นอะไรทั้งนั้น คนที่อีกฝ่ายพูดถึงอาจไม่ใช่ฉันก็ได้»
สวี่เวยเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติ เจียงหรานกับหลินปู้อวี่ดูเหมือนจะเป็นคนรักกัน
สวี่เวยเป็นคนมีมโนธรรมสูง จึงรู้สึกว่าตัวเองล่วงเกินคนอื่นเข้าแล้ว
«ขอโทษนะ หรือว่าฉันจะเข้าใจผิดจริง ๆ? บางทีอาจแค่ชื่อกับนามสกุลเหมือนกันพอดีก็ได้»
«ใช่ ๆ แค่ชื่อกับนามสกุลเหมือนกันแน่นอน» หลินปู้อวี่รีบเปลี่ยนเรื่อง พลางคล้องแขนเจียงหรานไว้ «เจียงหราน เราไม่ได้จะไปหาเสบียงทางการแพทย์กันเหรอ? ไปกันเถอะ ลองหาดูว่าแถวนี้มีโรงพยาบาลที่ไหนบ้าง»
เจียงหรานเหลือบมองเธอ เห็นชัดว่าเธอกำลังรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
หึ ดูท่าจะเป็นเรื่องจริง
สวี่เวยเพิ่งพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดไป จึงรู้สึกผิดกับหลินปู้อวี่ พอได้ยินว่าพวกเขาจะไปหาเสบียงทางการแพทย์ ก็รีบเสนอตัวอย่างกระตือรือร้น «ฉันรู้ว่ามีโรงพยาบาลอยู่ที่ไหน ให้ฉันพาพวกคุณไปเถอะ»