หลินปู้อวี่ถีบปืนในมือเซียวจิงเฉิงกระเด็น กระสุนจึงเบี่ยงออกจากทิศทางเดิม พุ่งกระแทกพื้น
จากนั้นเธอก็พลิกตัว กดเจียงหรานลงกับพื้น
เธอขวางอยู่ตรงหน้าเจียงหรานอย่างเด็ดขาด มองเซียวจิงเฉิงอย่างไม่อยากเชื่อแล้วพูดว่า “ฉันไม่รู้ว่าเขาเคยปกป้องพวกคุณมากี่ครั้ง แต่ตั้งแต่ฉันรู้จักพวกคุณมา อย่างน้อยก็สองครั้งแล้วที่เจียงหรานเลือกอยู่รั้งท้ายให้พวกคุณ แล้วคุณยังพูดว่าจะฆ่าก็ฆ่าได้ลงคอหรือ?”
เซียวจิงเฉิงลืมตาที่ปิดสนิทขึ้น หลังเลนส์แว่น เธอเห็นประกายน้ำวาววับอยู่ในดวงตาของเขา
ซู่หยาที่อยู่ข้าง ๆ ยกมือปิดปาก ร้องไห้ออกมา “แต่พวกเรามองพี่หรานกลายเป็นซอมบี้ไม่ได้ เขาเกลียดซอมบี้ที่สุดในชีวิต”
“ฉันไม่สน ยังไงก่อนที่เขาจะกลายเป็นซอมบี้ พวกคุณห้ามฆ่าเขา”
หลินปู้อวี่ขวางอยู่ตรงหน้าเจียงหรานอย่างเอาแต่ใจไม่ฟังเหตุผล แผ่นหลังบอบบางของเธอดูราวกับแบกรับภูเขาทั้งลูกได้
เจียงหรานถูกเธอผลักล้มลงกับพื้น เขามองหลินปู้อวี่อย่างลึกซึ้ง
บางครั้งเขาก็ไม่เข้าใจว่าหลินปู้อวี่ดื้อดึงกับเรื่องอะไรกันแน่
ฆ่าเขาเสียต่างหากคือทางเลือกที่ดีที่สุด ไม่อย่างนั้นพอเขากลายเป็นซอมบี้ พวกเธออาจใจอ่อนจนถูกเขาข่วนเอา
ตอนนี้หลินปู้อวี่กำลังระดมความคิดอย่างหนัก เธอเร่งระบบในหัวอย่างบ้าคลั่ง
“ทำยังไงดี เจียงหรานโดนฝนไวรัส ถ้าเขากลายเป็นซอมบี้ พลังที่ซ่อนอยู่ในจิตใต้สำนึกจะปะทุออกมาหรือเปล่า แล้วพวกเราจะพินาศเร็วขึ้นไหม รีบคิดหาทางเร็วเข้า”
ถ้าเขากระตุ้นพลังที่ซ่อนอยู่ในร่างกายขึ้นมา โลกก็จะดับสูญ และเธอก็ต้องตายตามไปด้วย ถึงจะกลับไปโลกความจริงได้ แต่น้องชายก็หมดหวังที่จะฟื้นแล้ว
ระบบเองก็กำลังระดมความคิดอย่างหนัก “โฮสต์คนเก่ง รอก่อนนะ ฉันกำลังค้นข้อมูลที่เกี่ยวข้อง โอ๊ย ข้อมูลอยู่ไหนกันเนี่ย จะบ้าแล้ว”
ถ้าเจียงหรานทำลายโลกตอนนี้ โบนัสของมันก็หายวับไปด้วย
คนหนึ่งกับระบบกรีดร้องในหัวอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งมีมือข้างหนึ่งจับไหล่หลินปู้อวี่ไว้
หลินปู้อวี่หันไปมองเจียงหราน ดวงตาดำสนิทของเขาจ้องเธอ น้ำเสียงฟังดูสบาย ๆ “ฆ่าฉันซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะกลายเป็นซอมบี้แล้วกัดเธอตาย”
หลินปู้อวี่กะพริบตาปริบ ๆ ไม่พูดอะไร