หลินปู้อวี่ได้ยินคนอื่นพูดเป็นครั้งแรกว่าจะไว้ชีวิตเธอ
เธอหันไปมองชายร่างผอมตรงข้าม ก่อนยกมุมปากเป็นรอยยิ้ม “อ้อ? แล้วนายจะไว้ชีวิตฉันยังไง?”
ชายร่างผอมทำใจใช้พลังพิเศษกับเธอไม่ลง
เขาพูดอย่างจนปัญญา “พลังพิเศษของผมควบคุมจิตใจคนและทำให้เห็นภาพหลอนได้ ถ้าผมใช้พลังกับคุณ คุณอาจอยากมีอะไรกับผู้ชายคนอื่น ผมไม่อยากให้เป็นแบบนั้น เพราะงั้นรีบหนีไปเถอะ ผมจะได้บอกพวกเขาว่าคุณหนีไปแล้ว”
เขาไม่อยากใช้วิธีต่ำช้าจัดการผู้หญิงคนหนึ่งจริง ๆ แต่สองคนนั้นรู้ว่าน้องสาวของเขาอยู่ที่ไหน เขาไม่มีทางเลือกอื่น
“มีอะไรกับผู้ชาย? พลังพิเศษแบบนี้ก็มีด้วยเหรอ?” หลินปู้อวี่สนใจขึ้นมา “ลองใช้กับฉันดูสิ”
“หา?” สวี่ซานมองเธออย่างประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคนขอแบบนี้
เขามองอีกฝ่าย เห็นแววตาของเธอเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่มีความกังวลหรือหวาดกลัวอย่างหญิงสาวอ่อนแอที่ต้องเผชิญหน้ากับชายแปลกหน้าในยามค่ำคืนแม้แต่น้อย ชั่วขณะนั้นเขาจึงแยกไม่ออกว่าเธอไร้เดียงสา หรือมีฝีมือสูงจนไม่หวั่นเกรง
เขาเอนเอียงไปทางอย่างหลังมากกว่า
หลินปู้อวี่เดินเข้ามาหาเขาอย่างกระตือรือร้น “รีบใช้พลังพิเศษนั่นกับฉันที ฉันอยากรู้ว่ามันเป็นพลังแบบไหน”
ทำให้คนเห็นภาพหลอนได้ น่าจะคล้ายกับการควบคุมจิตใจ และเป็นพลังควบคุมจิตใจเหมือนกับของเธอ
ต่างกันแค่ว่าเธอควบคุมซอมบี้