การยอมอ่อนข้อของเวินลิ่งอี๋ไม่ได้ทำให้ปีเตอร์รู้สึกดีใจ
ตรงกันข้าม ความหงุดหงิดอึดอัดพลันปะทุขึ้นในใจ ทำให้เขาอยากทำลายทุกสิ่ง
เธอกล้าปฏิเสธเขางั้นหรือ!
ยังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าปฏิเสธเขามาก่อน!
ปีเตอร์จะทำให้เธอได้รู้ว่าการไม่เชื่อฟังต้องเจอกับอะไร
เวินลิ่งอี๋สังเกตเห็นว่าอารมณ์ของเขาเปลี่ยนไป สีหน้าที่พยายามประคองไว้จึงพังทลาย เผยความหวาดกลัวและตื่นตระหนกออกมา
ขณะที่ปีเตอร์กำลังกระชากเสื้อผ้าอย่างเดือดดาล ตั้งใจจะระบายอารมณ์ กระสุนยาสลบลูกหนึ่งก็พุ่งมาจากทางหน้าต่าง กระแทกเข้ากับร่างเขา
ปีเตอร์เงยหน้าขึ้นอย่างโมโห กระชากกระบอกฉีดยาที่ใช้ฉีดยาสลบหมดแล้วออก ก่อนเปิดลิ้นชักข้างเตียง หยิบปืนสีดำสนิทออกมาจากข้างใน
เวินลิ่งอี๋เพิ่งเคยเห็นปืนของจริงในระยะใกล้เป็นครั้งแรก จึงตกใจจนขดตัวอยู่ตรงมุมเตียง
ในใจได้แต่ภาวนาซ้ำ ๆ ว่าอย่าให้กระสุนพลาดมาโดนเธอเลย!
พอได้ปืนมา ปีเตอร์ก็สาวเท้าไปทางหน้าต่าง
แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ฤทธิ์ยาสลบชนิดแรงก็เริ่มออกฤทธิ์ ร่างกายของเขาไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัว ต้องฝืนพยุงผนังไว้ถึงจะไม่ล้มลง
ชายคนหนึ่งปีนเข้ามาทางหน้าต่าง เขาเตะปืนที่ปีเตอร์ทำตกไว้บนพื้นให้พ้นทางก่อน แล้วค่อยหันไปดูเวินลิ่งอี๋
「คุณน้า ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ」
เวินลิ่งอี๋เห็นผู้ชายโผล่มาอีกคนก็ยิ่งหวาดกลัว แต่แล้วก็สังเกตได้ว่าคล้ายเคยเห็นชายคนนี้มาก่อน
จริงสิ เขาเป็นหนึ่งในบอดี้การ์ดที่คอยติดตามคุ้มครองลูกสาวเธอ!
สีหน้าของเธอผ่อนคลายลงเล็กน้อย 「ฉัน... ยังไหว...」
「คุณหนูหลินส่งผมมาคุ้มครองคุณครับ ผมชื่อเว่ยเฉิน」