“จิ่นจิ่น แม่กลับมาแล้ว!”
เวินลิ่งอี๋จงใจปรับเสียงให้อ่อนโยนขึ้น ไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย
ทว่าเมื่อเปิดประตู หลินจิ่นกลับนั่งอยู่ตรงข้ามประตูพอดี ขาเรียวยาวไขว่ห้าง แขนกอดอก ใบหน้าเล็กหม่นมืด
“จิ่นจิ่น…”
เวินลิ่งอี๋เดินก้าวสั้น ๆ มาหาเธอราวกับเด็กที่ทำผิด ก้มหน้า สีหน้าไม่ค่อยมั่นใจ ไม่กล้าสบตา
ไอเย็นเยียบที่แผ่ออกจากร่างหลินจิ่นสลายไปทันทีเมื่อเห็นเวินลิ่งอี๋ทำท่าระมัดระวังเช่นนั้น
เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ จับเวินลิ่งอี๋หมุนดูตั้งแต่หัวจรดเท้า “บาดเจ็บไหม? มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า?”
“ไม่เป็นไร” เวินลิ่งอี๋รีบส่ายหน้า “แค่ตกใจนิดหน่อย นอกนั้นก็สบายดี!”
หลินจิ่นกอดเธอเบา ๆ “อืม ไปอาบน้ำอุ่นเถอะ ฉันสั่งอาหารมาแล้ว เดี๋ยวก็ส่งถึง พอกินเสร็จก็นอนพักให้เต็มที่ เรื่องอื่นไม่ต้องสนใจ ฉันจัดการเอง”
เวินลิ่งอี๋อยากอาบน้ำจริง ๆ
ถูกผู้ชายหน้าตาน่าเกลียดคนนั้นกอด น่าขยะแขยงจะตาย เสื้อผ้าที่สวมอยู่ก็ไม่อยากเก็บไว้แล้ว!
เวินลิ่งอี๋รีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ
ไอเย็นที่เพิ่งสลายไปจากร่างหลินจิ่นกลับมาอีกครั้ง
ตอนเวินลิ่งอี๋เกิดเรื่อง เว่ยเฉินสังเกตเห็นความผิดปกติของพวกคุณนาย จึงรีบแจ้งกู้เจ๋อ
กู้เจ๋อไม่กล้าตัดสินใจเอง ต่อให้หลินจิ่นเหนื่อยมากและกำลังพักผ่อน เขาก็จำต้องรบกวนเธอเพื่อให้รู้เรื่องนี้
ดังนั้น ตั้งแต่เวินลิ่งอี๋ถูกคุณนายพวกนั้นพาตัวไป หลินจิ่นก็รับรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอแบบเรียลไทม์มาตลอด
โชคดีที่เวินลิ่งอี๋ไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้นหลินจิ่นเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรลงไปบ้าง