เวินลิ่งอี๋จ้องปีเตอร์ตรง ๆ แม้เธอจะหวาดกลัวจนร่างกายสั่นน้อย ๆ แต่ก็ยังยืนตัวตรงไม่ยอมอ่อนข้อ
ปีเตอร์ยิ่งสนใจท่าทีของเธอเข้าไปใหญ่
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าเธอเป็นแค่แจกันงาม แม่ม่ายผู้อ่อนโยนคนหนึ่ง
ใครจะคิดว่าเธอจะมีเอกลักษณ์ถึงเพียงนี้!
เดิมทีเขาแค่หมายปองร่างกายของเธอ แต่ตอนนี้กลับเริ่มสนใจตัวเธอขึ้นมาบ้างแล้ว
ปีเตอร์เอื้อมมือดึงเวินลิ่งอี๋เข้ามาในอ้อมกอด มือจับเอวบางของเธอไว้
ร่างของเวินลิ่งอี๋แข็งทื่อ เธอพยายามข่มกลั้นแรงกระตุ้นที่อยากดิ้นหนีสุดกำลัง
การล่วงเกินผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดเลย
ปีเตอร์ก้มลงมองเธอ
ความรู้จักวางตัวของเธอตรงกับใจเขาพอดี
มือของเขาบีบเอวเวินลิ่งอี๋เบา ๆ
ผู้หญิงที่เคยมีลูกแล้ว อายุใกล้สี่สิบ แต่เอวยังเล็กเพรียว ไม่มีไขมันส่วนเกินแม้แต่น้อย
ส่วนที่ควรอวบอิ่มก็เต็มทรงกว่าพวกสาวน้อยที่ยังไม่เจนโลกมากนัก
อกเป็นอก เอวเป็นเอว เปี่ยมเสน่ห์อย่างยิ่ง
เสน่ห์ของหญิงวัยผู้ใหญ่เผยออกมาจากตัวเธออย่างเต็มที่
เมื่อเทียบกับสาวน้อยพวกนั้น เขากลับชอบผู้หญิงแบบเธอเป็นพิเศษ
ปีเตอร์อารมณ์ดี จึงอดทนอธิบายข้อสงสัยให้เธอฟัง
“ผู้หญิงจากหลายตระกูลพวกนั้นอยากตีสนิทกับฉัน เพื่อให้พวกเธอขยายตลาดต่างประเทศได้สะดวกขึ้น เธอก็คือ ‘ของขวัญ’ ที่พวกนั้นส่งมาให้ฉัน”
สายตาของเวินลิ่งอี๋กวาดผ่านเฉินอิ่งกับคนอื่น ๆ น้ำเสียงเจือแววเย้ยหยัน “ที่แท้ ‘ของขวัญ’ อย่างฉันก็มีค่ามากขนาดนี้นี่เอง”
ปีเตอร์โอบเอวเธอไว้ ก่อนยกตัวเธอขึ้นได้อย่างง่ายดาย “เธอถูกใจฉันจริง ๆ”