เวินลิ่งอี๋อยากกลับก็กลับไม่ได้ ถูกพวกเธอกึ่งลากกึ่งจูงไปนั่งข้างโซฟา
เธอยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
พวกเธอเป็นมิตรเกินไปแล้ว!
เมื่อก่อนตอนที่เธอยังเป็นคุณหนูตัวจริงของตระกูลซู พวกเธอกลับไม่เห็นเธออยู่ในสายตา เอาแต่ทำตัวสูงส่งและดูแคลนเธอ
แล้วทำไมตอนนี้พอเธอตัดขาดจากตระกูลซู พวกเธอกลับอยากผูกมิตรกับเธอเสียล่ะ?
ผิดปกติเกินไปแล้ว!
เวินลิ่งอี๋ไม่ใช่คนโง่
ลูกสาวอย่างหลินจิ่นมีสติปัญญาสูงขนาดนั้น เธอเองก็ไม่ใช่คนหัวทึบ
เพียงแต่นิสัยของเธออ่อนโยนเกินไป แถมยังขี้ขลาดอยู่บ้างเท่านั้น
พวกเธอทำตัวผิดปกติถึงเพียงนี้ ต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงกับเธอแน่
แต่เธอมีอะไรให้พวกนั้นวางแผนเอาประโยชน์กันล่ะ?
อย่างไรเสีย ในสายตาคนนอก เธอก็เป็นแค่แม่เลี้ยงเดี่ยวที่พาลูกติดตัวมา ไม่มีเงินไม่มีอำนาจ ทั้งยังถูกขับไล่ออกจากตระกูลเศรษฐีอย่างน่าเวทนา ไม่เห็นจะมีประโยชน์ให้ใครใช้สอยตรงไหนเลย
สมองของเวินลิ่งอี๋แล่นอย่างรวดเร็ว ความระแวดระวังก็ยิ่งเพิ่มขึ้น เมื่อเฉินอิ่งกับพวกถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ เธอก็ตอบส่ง ๆ บ้าง กลบเกลื่อนบ้าง เรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อพวกนั้นเธอไม่พูดออกไปสักคำ
คุณนายหลินยกถ้วยรังนกออกมาจากห้องครัว แล้วยื่นให้เวินลิ่งอี๋ตรงหน้า «ลิ่งอี๋ ยังไม่ได้กินมื้อเช้าใช่ไหม ดื่มรังนกสักหน่อยรองท้องก่อน เดี๋ยวพวกเราไปกินติ่มซำกัน»
«ใช่จ้ะ รองท้องก่อน อย่าปล่อยให้ท้องว่าง» คุณนายจางรับคำพร้อมรอยยิ้ม «ก่อนเธอมา พวกเราก็เพิ่งดื่มกันคนละถ้วย รังนกบ้านคุณนายเฉินอร่อยจริง ๆ นะ ฉันขอมาอีกตั้งหลายกล่อง กะว่าจะเอากลับไปดื่มที่บ้าน!»