ฉินอวี้ลืมตาขึ้น
สิ่งแรกที่เห็นคือสีแดงแสบตา
เขากะพริบตาแล้วลืมขึ้นอีกครั้ง ภาพสีแดงฉานในดวงตาค่อย ๆ จางลง จึงมองเห็นภาพห้องผู้ป่วยตรงหน้าได้ชัดเจน
ภาพระเบิดก่อนหมดสติผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง อารมณ์ของฉินอวี้พลันปั่นป่วนอย่างควบคุมไม่ได้
ตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยดังขึ้น
“คุณควรสงบสติอารมณ์ไว้ ฉันไม่อยากช่วยชีวิตคุณเป็นครั้งที่สาม”
อารมณ์ของฉินอวี้สงบลงอย่างน่าอัศจรรย์
เขาหันไปมองหลินจิ่นที่นั่งอยู่ข้างเตียง
สิ่งแรกที่เห็นคือรถเข็นที่หลินจิ่นนั่งอยู่
“ขาคุณเป็นอะไรไป?”
เสียงแหบพร่า น้ำเสียงอ่อนแรง
“เพราะช่วยคุณไง”
ฉินอวี้: “???”
สมองของเขาเหมือนจะคิดอะไรไม่ทัน
ช่วยเขาแล้วทำไมถึงทำให้ขาทั้งสองข้างของเธอพิการได้?
ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้อยู่ข้างเขาสักหน่อย!
เมื่อเห็นสีหน้างุนงงของเขา กู้เจิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็อธิบายให้ฟังอย่างหวังดี
“คุณหลินหมดแรงเพราะผ่าตัดให้คุณ เมื่อวานก็พักผ่อนไม่พออยู่แล้ว วันนี้คุณยังเกือบตายอีก ทำให้คุณหลินต้องใช้แรงไปมาก ตอนนี้เลยยิ่งเหนื่อยเข้าไปใหญ่”
พอพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของกู้เจิงก็เจือความขุ่นเคือง
คุณหลินของพวกเขาทะนุถนอมร่างกายเสียขนาดนั้น ปกติก็ได้รับการดูแลอย่างดี แต่เพราะเขาคนเดียว กลับทำให้ตัวเองต้องเป็นแบบนี้!
เห็นแล้วพวกเขาปวดใจจะตาย!
ฉินอวี้ขยับริมฝีปาก เอ่ยเสียงเบา “ขอโทษ...”
“อย่าพูดเรื่องไร้สาระที่ไม่มีประโยชน์พวกนี้เลย คุณต้องหายดี ถึงจะไม่เสียแรงที่ฉันดึงคุณกลับมาจากมือยมทูตตั้งหลายครั้ง”