เสิ่นเจียซือถามอย่างตกใจว่า “ม่านม่าน เธอลงมือแล้วเหรอ?”
เธอไม่คิดเลยว่าเจียงม่านเพิ่งกลับไปได้วันแรกแท้ ๆ!
เจียงม่านเอ่ยเสียงเหี้ยมว่า “ฉันเกลียดนังแก่คนนั้น ไม่อยากอยู่กับเธอแม้แต่วันเดียว!”
“ใครใช้ให้เธอทำกับฉันไม่ดี แถมยังลำเอียงเข้าข้างแม่ลูกสารเลวนั่นอีกล่ะ”
เสิ่นเจียซือเข้าใจในทันที สีหน้าเผยความยินดีขึ้นมา พลางเอ่ยชมไม่ขาดปาก “ถึงจะเกินคาดไปหน่อย แต่ก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน”
“ม่านม่าน ทำได้ดีมาก!”
ที่จริงเธอเองก็ไม่อยากอยู่กับนังแก่คนนั้นเหมือนกัน
พอคิดว่ากลับไปแล้วไม่ต้องเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอีก อารมณ์ก็พลอยแจ่มใสขึ้นไม่น้อย
“คุณแม่ หนูกลัว...” เจียงม่านเม้มปาก “หลินจิ่นน่ากลัวนิดหน่อย หนูกังวลว่าเธอจะสืบได้ว่าหนูเป็นคนทำ...”
เดิมทีเธอคิดว่าสิ่งที่ทำไว้ไร้ช่องโหว่ ทั้งยังจัดฉากให้คุณย่าหยวนหกล้มดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุ
คุณย่าหยวนคงไม่มีทางเดาได้ว่าเธอแอบทำอะไรไว้ตรงบันได จนทำให้อีกฝ่ายตกลงมา
ตอนพ่อของเธอกำลังลนลาน ก็ไม่มีทางเดาได้เหมือนกันว่าเป็นฝีมือเธอ
แต่ก่อนหลินจิ่นจะจากไป สายตาน่ากลัวคู่นั้นทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
เสิ่นเจียซือหัวเราะเบา ๆ ก่อนปลอบว่า “จะกลัวอะไร เธอเป็นคนนอก ไม่มีสิทธิ์ยุ่งเรื่องของตระกูลเจียงหรอก”
“อีกอย่าง ใครจะสงสัยหลานสาวแท้ ๆ อย่างเธอ เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อ พ่อต้องเชื่อเธอแน่นอน!”
เมื่อได้ฟังคำปลอบของเสิ่นเจียซือ ใจที่ว้าวุ่นของเจียงม่านก็ค่อย ๆ สงบลง
คุณแม่พูดถูก!
ไม่มีใครสงสัยเธอหรอก