คุณย่าหยวนล้มอยู่ตรงเชิงบันได สติเลือนราง เหลือเพียงเสียงครางอย่างไม่รู้ตัว
โทรศัพท์ของเธอก็ตกอยู่ข้าง ๆ หน้าจอเผยให้เห็นราง ๆ ว่าเบอร์ที่โทรออกคือเบอร์ของหลินจิ่น
เห็นภาพตรงหน้า เจียงไป๋ก็ร้อนใจแทบแย่
เขารีบตะโกนเรียกพี่เลี้ยงกับเจียงม่านผ่านกล้องวงจรปิด
แต่ไม่ว่าเขาจะเรียกอยู่นานแค่ไหน ก็ไม่มีใครเข้ามา
เมื่อรู้สถานการณ์ของคุณแม่ เจียงไป๋จึงปิดกล้องวงจรปิดไว้ก่อน แล้วโทรหาหลินจิ่น
หลินจิ่นรับสายทันที «คุณอาเจียงคะ คุณย่าหยวนเป็นอะไรไปหรือคะ?»
เจียงไป๋พูดอย่างร้อนใจ «เธอตกบันได ดูอาการแล้วน่าจะหนักมาก พี่เลี้ยงกับเจียงม่านก็ไม่อยู่บ้าน จิ่นจิ่น อาต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะกลับไปได้ รบกวนหนูรีบไปดูก่อนนะ อาจะจัดการงานทางนี้ให้เรียบร้อยก่อน!»
เขาทิ้งคนทั้งกลุ่มไว้แล้วกลับบ้านทันทีไม่ได้
ทำแบบนั้นไม่รับผิดชอบเกินไป
«ค่ะ คุณอาเจียงไม่ต้องเป็นห่วง หนูใกล้ถึงแล้ว»
หลินจิ่นคุยกับเจียงไป๋อีกสองสามประโยค ก่อนที่เขาจะรีบวางสายแล้วกลับไปยังห้องประชุม เพื่อรีบมอบหมายงานให้เรียบร้อย
สิบกว่านาทีต่อมา หลินจิ่นกับเวินลิ่งอี๋ก็มาถึงบ้านของเจียงไป๋
ตอนเช้าพวกเธอเพิ่งมาที่นี่ ยามหน้าประตูจึงจำได้และปล่อยให้ผ่านเข้าไปโดยตรง
ตอนนี้เป็นช่วงบ่าย ฟ้าเริ่มมืดลง แสงสีทองฉาบคลุมพื้นดินและตัวอาคาร
เจียงม่านกับพี่เลี้ยงกำลังเล่นกันอยู่ในสวนเล็ก ๆ ด้านนอก ดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องที่คุณย่าหยวนได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย