เจียงไป๋กับเวินลิ่งอี๋รีบมาถึงโรงพยาบาล ตอนนั้นหลินจิ่นเริ่มผ่าตัดแล้ว
เวินลิ่งอี๋ยังคงสงสัย จึงมองหาเธอไปทั่ว “จิ่นจิ่นล่ะ? ไม่ใช่ว่ามาถึงก่อนแล้วเหรอ?”
เจียงไป๋มองไปทางห้องผ่าตัด “คุณน้าเวิน จิ่นจิ่นกำลังผ่าตัดให้แม่ผมครับ”
“คุณว่าอะไรนะ?” เวินลิ่งอี๋ตกใจ “จิ่นจิ่นกำลังผ่าตัดให้คุณน้าอยู่เหรอ?”
นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นใช่ไหม?
จิ่นจิ่นเพิ่งอายุ 19 เองนะ!
เจียงไป๋ถามอย่างสงสัย “ใช่ครับ มีปัญหาอะไรเหรอ?”
จากนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ “คุณน้าเวิน คุณคงไม่ได้ไม่รู้เรื่องฝีมือการแพทย์ของจิ่นจิ่นหรอกนะครับ?”
ไม่น่าใช่มั้ง?
พวกเธอเป็นแม่ลูกกันแท้ ๆ!
หลังจากครั้งก่อนที่ได้รู้ว่าหลินจิ่นเป็นศาสตราจารย์หลิน เวินลิ่งอี๋ก็ต้องเผชิญกับแรงกระแทกอีกครั้ง
สีหน้าของเธอซับซ้อนเล็กน้อย “ฉันรู้ว่าจิ่นจิ่นเก่งแพทย์แผนจีน แต่ไม่รู้ว่าเธอจับมีดผ่าตัดได้ด้วย...”
ไม่ใช่ว่าเธอไม่เชื่อในความสามารถของลูกสาว แต่เรื่องนี้มันเกินจริงไปหน่อย!
“คุณน้าเวิน จิ่นจิ่นไม่ได้เก่งแค่แพทย์แผนจีน แต่ยังเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากซึ่งเชี่ยวชาญทั้งแพทย์แผนจีนและตะวันตก ฝีมือแพทย์แผนตะวันตกของเธอไม่ได้ด้อยกว่าแพทย์แผนจีนเลยครับ!”
เจียงไป๋ทอดถอนใจ “ตอนนั้นแม่ผมป่วยหนักจนแทบหมดทางรักษา หมอมีชื่อทั้งในและต่างประเทศต่างก็ตรวจดูแล้ว บอกว่าไม่มีหวัง สุดท้ายจิ่นจิ่นเป็นคนช่วยชีวิตแม่ไว้ ไม่อย่างนั้นแม่ผมคงไม่อยู่แล้ว...”
“แล้วยังมีอาการปวดไมเกรนของผมอีก มันทรมานจนใช้ชีวิตตามปกติไม่ได้ เกือบจะยื่นเรื่องเกษียณก่อนกำหนดแล้วด้วย โชคดีที่เธอช่วยรักษา ผมถึงได้ทำงานอยู่ในตำแหน่งต่อ เพื่อรับใช้ประชาชนได้ครับ”