เมื่อเข้าใจความคิดของยุนเวยชัดเจนแล้ว เสิ่นหวยชวนก็วางใจได้อย่างสมบูรณ์
เขาหยิบโทรศัพท์ที่โยนทิ้งไว้ข้างตัวขึ้นมา ปลายนิ้วแตะหน้าจอเบา ๆ แล้วเปิดหน้าแชตกับโจวจื่ออั๋ง
ก่อนหน้านี้เขาไม่มีอารมณ์แม้แต่จะตอบ แต่ตอนนี้กลับอยากตอบขึ้นมาแล้ว
เสิ่นหวยชวนตอบอีกฝ่ายสั้น ๆ ด้วยท่าทีสุขุมและใจกว้างแบบผู้ชนะ
“ขอบใจนะพี่ชาย”
ส่งข้อความเสร็จ เสิ่นหวยชวนก็โยนโทรศัพท์ให้ไกลออกไปอีก จากนั้นจึงอุ้มยุนเวยเข้ามาในอ้อมแขนอีกครั้ง คางเกลี่ยเบา ๆ กับกระหม่อมของเธอ ทว่าภายในใจกลับผุดความเสียดายขึ้นมาเล็กน้อย
เขาเสียดายที่เมื่อครู่รีบบอกข่าวนี้กับยุนเวยเร็วเกินไป
ดูจากท่าทางมึนงงของเธอที่ต้องพยายามคิดอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะนึกออกว่ากู้จิ่นเป็นใคร ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าผู้ชายคนนั้นหายไปจากโลกของเธอนานแล้ว
แต่เขากลับเป็นฝ่ายเอ่ยถึงขึ้นมาเอง ทำให้เธอนึกถึงผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง
ความรู้สึกนี้เหมือนจงใจแต้มจุดหมึกที่ไม่ควรมีลงบนผืนผ้าใบสีขาวสะอาดไร้ตำหนิ ต่อให้จุดหมึกนั้นเล็กแค่ไหน ก็ยังทำให้เขารู้สึกขัดใจอยู่ดี
แต่ความเสียดายนี้อยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที ก็ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกโชคดีอีกอย่างหนึ่ง
จะว่าเสียดายมากก็ไม่ใช่
ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องครั้งนี้ เขาคงไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้วเธอลืมกู้จิ่นไปหมดแล้ว
เรื่องของกู้จิ่นเป็นเสี้ยนหนามในใจเสิ่นหวยชวนมาตลอด
เสี้ยนหนามเล็ก ๆ ที่ฝังลึกอยู่ใต้ความภาคภูมิใจในศักดิ์ศรีและความเป็นเจ้าของอันแรงกล้าของเขา แม้เล็กน้อยแต่ก็ไม่เคยหายไป
ช่วงเวลาที่เขาอยู่กับยุนเวยสั้นเกินไป ตั้งแต่ตกลงคบกัน ขอแต่งงาน ไปจนถึงงานแต่งงานใหญ่โต ทุกอย่างรวดเร็วราวกับพายุหมุน
แม้ตอนนี้พวกเขาจะแต่งงานกันมาหนึ่งปีและอยู่ด้วยกันทุกวัน แต่เวลาทั้งหมดนั้นก็ยังเทียบกับช่วงสิบกว่าปีที่เธอกับกู้จิ่นเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก สนิทสนมกันโดยไร้เดียงสา และรักกันอย่างเร่าร้อนไม่ได้