ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องเด็กอ่อนในบ้านพักตระกูลเสิ่น
ทุกอย่างในห้องนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เสิ่นหวยชวนเลือกและจัดวางด้วยตัวเอง
ตอนนี้เสิ่นหวยชวนสวมชุดอยู่บ้านแสนสบาย คุกเข่าข้างหนึ่งอยู่บนพรม คิ้วขมวดเล็กน้อย ขณะตั้งใจศึกษาแบบประกอบเตียงเด็กอย่างจดจ่อ
บนโซฟาที่อยู่ไม่ไกล ยุนเวยกำลังเอนกายอย่างสบายอยู่ท่ามกลางหมอนอิงนุ่ม ๆ มีผ้าห่มแคชเมียร์ผืนบางคลุมตัว
เธอถืออ่านนิตยสารเกี่ยวกับการเลี้ยงลูก พลิกดูไปเรื่อย ๆ แต่ความสนใจส่วนใหญ่กลับอยู่ที่ชายหนุ่มผู้กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมของให้ลูกที่ยังไม่ลืมตาดูโลกอย่างทุลักทุเล
มองท่าทางวุ่นวายแต่เต็มใจของเขา มุมปากของยุนเวยก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว
เสียงโทรศัพท์สั่นทำลายความเงียบภายในห้อง
เสิ่นหวยชวนขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เมื่อเห็นข้อความที่โจวจื่ออั๋งส่งมาบนหน้าจอ รูม่านตาของเขาก็หดวูบ
【……กู้จิ่นกลับมาแล้ว ตัวไม่เป็นอะไร แต่ความจำเสื่อม……ข้างกายยังพาผู้หญิงคนหนึ่งมาด้วย……】
กู้จิ่น……
เขาไม่ได้ยินชื่อนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ?
หนึ่งปี? หรืออาจจะนานกว่านั้น?
นานจนเขาเกือบคิดไปแล้วว่าคนคนนี้ รวมถึงอดีตที่เกี่ยวข้องกับอีกฝ่าย ได้ถูกฝังกลบอยู่ในฝุ่นธุลีแห่งกาลเวลาและความทรงจำไปจนหมดสิ้นแล้ว
เขายัง……ไม่ตายจริง ๆ ด้วย
เสิ่นหวยชวนเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว เหลือบมองยุนเวยที่อยู่ไม่ไกลอย่างรวดเร็ว
เธอยังคงอยู่ในท่าทางเกียจคร้านเช่นเดิม ดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นความผิดปกติใด ๆ