คฤหาสน์ตระกูลกู้
แม่กู้กอดลูกชายที่ได้กลับคืนมาแน่น น้ำตาราวกับไข่มุกที่สายขาดไหลรินไม่หยุดจากหางตาที่ได้รับการดูแลอย่างดี ซึมเปียกผ้าบนบ่าของกู้จิ่น
เธอร้องไห้พลางใช้มือที่สวมเครื่องประดับราคาแพงตบหลังลูกชายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“อาจิ่นของแม่... ลูกแม่... ทำไมผอมลงขนาดนี้... แถมยังดำขึ้นอีก...” เธอสะอื้น เสียงเต็มไปด้วยความยินดีอย่างเหลือล้นที่ได้ลูกชายกลับคืนมา และความเจ็บปวดใจอย่างยิ่งที่เห็นลูกต้องทนทุกข์
ส่วนพ่อกู้ แม้ไม่ได้แสดงอาการเสียขวัญเหมือนภรรยา แต่ในดวงตาก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและยินดีที่ยากจะปิดบัง
เขาตบไหล่อีกข้างของลูกชายแรง ๆ คำพูดนับพันนับหมื่นสุดท้ายกลั่นออกมาเป็นเพียงประโยคหนักแน่นว่า “กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว”
กู้จิ่นยืนอยู่ท่ามกลางอ้อมกอดของพ่อแม่ ร่างกายแข็งเกร็งเล็กน้อย
แม้ความทรงจำยังไม่กลับคืนมา แต่เมื่อถูกทั้งสองกอด ความรู้สึกคุ้นเคยและใกล้ชิดจากจิตใต้สำนึกก็ทำให้เขาไม่ได้ผลักพวกเขาออก เขารู้สึกได้ว่าพวกเขารักเขา
แม่กู้ร้องไห้อยู่พักใหญ่กว่าจะค่อย ๆ สงบลง เธอประคองใบหน้าลูกชายไว้ พลางพินิจมองอย่างละเอียด ราวกับต้องการชดเชยช่วงเวลาที่พลาดไปกว่าหนึ่งปีจากคิ้วตาของเขา
จากนั้นสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ไม่ไกลโดยไม่ตั้งใจ
เพียงชั่วพริบตา ความอ่อนโยนและความยินดีทั้งหมดในดวงตาของเธอก็แข็งค้าง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง