กู้จิ่นยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองเธอด้วยแววตาร้อนแรง
เขาสวมชุดสูท ผมเผ้าจัดทรงเรียบร้อยไร้ที่ติ หลังจากพักฟื้นและบำรุงร่างกายอย่างพิถีพิถันมาหลายเดือน ตอนนี้เขากลับมาดูแข็งแรงสมบูรณ์เหมือนช่วงที่อยู่ในสภาพดีที่สุดแล้ว
ใบหน้าหล่อเหลาขาวผ่องและคมคาย คิ้วตาลึกล้ำ ทว่าดวงตาที่มองยุนเวยกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกอันเข้มข้นเกินไป เข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นความยึดติดและคลุ้มคลั่ง
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองยุนเวย สายตาราวกับเกาะติดอยู่บนตัวเธอ ไม่อาจละไปไหนได้อีก
“เวยเวย” เขาเรียกเธออีกครั้ง น้ำเสียงเจือความประหม่าแทบจะถึงขั้นต่ำต้อย
เสิ่นหวยชวนเห็นท่าทางของเขาแล้วรู้สึกขัดหูขัดตาเป็นอย่างยิ่ง
เขายื่นแขนยาวออกไป โอบเอวบางของยุนเวยเข้ามาในอ้อมแขนอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วใช้ท่าทีแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเด็ดขาดปกป้องเธอไว้ในอาณาเขตของตน
จากนั้นจึงเงยหน้ามองกู้จิ่น
“ประธานกู้” เขาจงใจใช้คำเรียกที่ห่างเหินที่สุด “ช่างเป็นแขกที่หาได้ยากจริง ๆ ไม่ทราบว่าวันนี้มาดักรออยู่หน้าบ้านผม มีธุระอะไรหรือครับ”
ในที่สุดกู้จิ่นก็พยายามฝืนใจละสายตาจากยุนเวยได้เล็กน้อย ก่อนจะมองไปยังมือของเสิ่นหวยชวนที่โอบเอวเธออยู่
แววตาของเขาวาบผ่านด้วยความอิจฉา
แต่เขาก็อดกลั้นเอาไว้
วันนี้เขาไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ แต่มาเพื่อขอคืนดี
เขามองยุนเวย ดวงตาเปี่ยมรักคู่นั้นเต็มไปด้วยความเสียใจและเจ็บปวด “เวยเวย ฉันรู้ว่าตอนนี้ไม่ว่าฉันจะพูดอะไร เธอก็คงไม่เชื่อ แต่ขอร้องล่ะ ให้โอกาสฉันอีกสักครั้ง ฟังฉันอธิบายได้ไหม”