หลังมื้ออาหาร ยุนเวยไม่ได้รีบร้อนกลับ เธอเดินสำรวจห้องทำงานของเสิ่นหวยชวนไปทั่วเหมือนเด็กขี้สงสัย
เธอเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองลงไปเห็นตึกรามบ้านช่องของเมืองและรถราที่แล่นขวักไขว่ไม่ขาดสาย
“พี่หวยชวน” เธอหันกลับมายิ้มให้เขา “ทุกวันมองลงมาจากตรงนี้รู้สึกยังไงเหรอ รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบอยู่ใต้เท้าไหม?”
“ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ” เสิ่นหวยชวนเดินมายืนข้างเธอ สายตากลับเผลอไปหยุดอยู่บนใบหน้าด้านข้างของเธอ
“ฉันไม่เชื่อหรอก” ยุนเวยหันตัวมา จู่ ๆ ก็ยื่นมือไปจับแขนเสื้อเขาแล้วเขย่าเบา ๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนที่ทำให้เขาปฏิเสธไม่ลง
“พี่หวยชวน ช่วยถ่ายรูปให้ฉันหน่อยได้ไหม วิวที่นี่สวยมาก ฉันอยากโพสต์ลงโมเมนต์”
พูดจบ ยุนเวยก็ยื่นโทรศัพท์ให้เขา แล้วเดินไปนั่งหลังโต๊ะทำงานเองโดยไม่รอให้เขาตอบ
เธอนั่งเอียงตัว มือหนึ่งเท้าคาง อีกมือวางพาดขอบโต๊ะตามสบาย ฉากหลังเป็นภาพความรุ่งเรืองของเมืองไห่เฉิงทั้งเมือง เธอยิ้มให้เสิ่นหวยชวนอย่างสดใสและเปี่ยมชีวิตชีวา
“เร็วเข้า ท่านี้แหละ!” เธอเร่งเขา
เสิ่นหวยชวนมองเธอที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ของเขา ราวกับแมวน้อยที่กำลังประกาศความเป็นเจ้าของ แต่ในใจกลับไม่รู้สึกว่าถูกล่วงเกินแม้แต่น้อย