วันเวลาหลังจากนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างยุนเวยกับเสิ่นหวยชวนก็พัฒนาอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ
ทุกเช้า เสิ่นหวยชวนจะได้รับข้อความอรุณสวัสดิ์จากยุนเวย บางครั้งเป็นภาพทิวทัศน์ยามเช้านอกหน้าต่าง บางครั้งเป็นภาพอาหารเช้าที่แค่มองก็รู้ว่าอร่อยสุด ๆ
กลางวันทั้งคู่จะแลกเปลี่ยนเรื่องราวในชีวิตประจำวันกันเหมือนคู่รักที่กำลังอยู่ในช่วงหวานชื่น
เธอจะเล่าให้เขาฟังว่าวันนี้ดูหนังเรื่องอะไร จัดดอกไม้แบบไหน ส่วนเขาจะบอกว่าเธอกำลังประชุมอยู่ แต่ตัวอักษรทุกคำล้วนแฝงความรีบร้อนที่ว่า “อยากให้งานเสร็จเร็ว ๆ จะได้ไปหาเธอ”
และทุกครั้งที่ถึงยามเย็น เสิ่นหวยชวนจะมาปรากฏตัวที่หน้าบ้านพักตระกูลยุนตรงเวลาเสมอ
ใคร ๆ ก็มองออกว่าพวกเขาเป็นคู่ที่เหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก
แต่มีเพียงเสิ่นหวยชวนเท่านั้นที่รู้ดีว่า ระหว่างเขากับเธอยังมีกระดาษหน้าต่างบาง ๆ ที่ไม่มีใครเจาะทะลุ และตัวเขาเองก็คือคนที่ไม่กล้าลงมือเสียที
เขาลังเลว่าจะสารภาพรักดีหรือไม่
เหตุผลบอกเขาว่า ถึงเวลาเหมาะสมแล้ว
ความใกล้ชิดที่ยุนเวยมีให้เขา การพึ่งพาเขา รวมถึงดวงตาคู่นั้นที่มองเขาทีไรก็เปี่ยมด้วยประกายดาว ล้วนบ่งบอกว่าเธอมีใจให้เขา
แต่หัวใจอีกด้านกลับยังถูกเงาที่มีชื่อว่ากู้จิ่นเหนี่ยวรั้งเอาไว้
เขารู้ซึ้งดีว่ายุนเวยเคยรักกู้จิ่นลึกซึ้งเพียงใด
ความรักครั้งนั้นทั้งเร่าร้อนและยึดติด แทบจะแผดเผาชีวิตของเธอจนหมดสิ้น
เขากลัวว่าตัวเองจะเป็นเพียงตัวแทนที่ช่วยให้เธอก้าวพ้นความเจ็บปวด เป็นแค่เงาของกู้จิ่นที่บังเอิญปรากฏตัวขึ้นในเวลาที่เหมาะเจาะ เขาไม่แน่ใจว่าความสนิทสนมที่เธอมีให้ตอนนี้เป็นความชอบจากใจจริง หรือเพียงแค่มองเขาเป็นที่พักพิงชั่วคราว