อากาศภายในรถร้อนระอุและเหนียวหนืดขึ้น เพราะจุมพิตอันดูดดื่มอ้อยอิ่ง
ภายใต้แสงสลัว ดวงตาของเสิ่นหวยชวนลึกล้ำราวกับรัตติกาลที่เข้มข้นที่สุด ภายในนั้นมีทั้งความรักที่ไม่คิดปิดบังและความปรารถนาที่แทบจะกลืนกินคนตรงหน้า
เขาหอบหายใจแผ่วเบา หน้าผากแนบกับหน้าผากของยุนเวย นิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากที่บวมแดงเพราะถูกจูบอย่างแผ่วเบา เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์
“ถ้าอย่างนั้น...คุณยุนเวย คุณยินดีแต่งงานกับฉัน เป็นคุณนายเสิ่นของฉันไหม”
ยุนเวยสัมผัสได้ถึงความรักจากตัวเขาที่แทบจะท่วมท้นจนกลืนกินเธอ ความรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนพลันผุดขึ้นในใจ
เธอรู้สึกได้ว่าความหิวโหยที่ซ่อนอยู่ลึกในวิญญาณได้รับการเติมเต็มจนหมดสิ้นในวินาทีนี้
เธอไม่ได้ตอบในทันที เพียงยกแขนเรียวบางขึ้นโอบรอบคอเขาด้วยตัวเอง ภายใต้สายตาเปี่ยมรักคู่นั้น เธอโน้มตัวเข้าไปหาอีกครั้ง แล้วประทับจุมพิตแผ่วเบาราวกับปลอบโยนลงบนริมฝีปากเขา
“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องดูว่าต่อไปคุณจะทำตัวดีแค่ไหนนะ คุณเสิ่น” เสียงของเธอนุ่มนวลแผ่วเบา ราวกับอุ้งเท้าแมวน้อยที่ข่วนเบา ๆ ตรงกลางใจเขา
คำตอบนี้ชัดเจนว่าเป็นการตกลง
เสิ่นหวยชวนไม่อาจข่มกลั้นได้อีกต่อไป มุมปากยกสูงอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะที่กลั้นไว้ไม่ไหว เขากอดเธอแน่น ราวกับอยากหลอมเธอเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเลือดเนื้อและกระดูกของตน