หลินชิงชิงนอนไม่หลับทั้งคืน
ตั้งแต่กลับจากงานเลี้ยง เธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติของกู้จิ่นได้อย่างฉับไว เขาไม่ถามไถ่เอาใจใส่เธออีกต่อไป แม้แต่แววตาปลอบโยนสักครั้งก็ไม่มี
เมื่อเห็นกู้จิ่นขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่ว่าเธอจะร้องไห้อ้อนวอนอย่างไรก็ไม่ยอมเปิดประตู เธอก็พลันรู้สึกกระวนกระวายใจ หรือแค่เพราะคืนนี้ได้เจอคู่หมั้นเก่า กู้จิ่นถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไป?
ส่วนแม่กู้เห็นลูกชายไม่สนใจผู้หญิงแพศยาคนนั้นอีกต่อไป ก็รู้สึกสะใจเป็นที่สุด เรื่องที่กู้จิ่นล็อกห้องตัวเองก็ไม่ใส่ใจอีกแล้ว อย่างไรเสียก็คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอก
วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังเพิ่งสาง หลินชิงชิงก็นอนต่อไม่ไหวแล้ว เธอลุกจากเตียงด้วยดวงตาแดงก่ำบวมช้ำ ทั้งยังเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง
แต่เมื่อลงมาข้างล่าง เธอกลับพบว่าเหล่าคนในตระกูลกู้นั่งกันพร้อมหน้าอยู่ในห้องรับแขก
พ่อกู้นั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน มือหนึ่งคีบซิการ์ที่ไม่ได้แตะมานาน ส่วนแม่กู้ก็ผิดไปจากปกติ ไม่ได้อ่านนิตยสารแฟชั่นเหมือนเคย แต่กลับจ้องลูกชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขม็ง
กู้จิ่นนั่งอยู่บนโซฟา เขาไม่ได้ไปบริษัท เพียงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ
ดูเหมือนพวกเขากำลังคุยเรื่องบางอย่างกันอยู่
หัวใจของหลินชิงชิงพลันจมดิ่ง
เธอฝืนยิ้ม เดินลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “อาจิ่น วันนี้ทำไมไม่ไปบริษัทล่ะ? ไม่สบายหรือเปล่า?”
พูดจบ เธอก็นั่งลงข้างกู้จิ่น แล้วเอื้อมมือไปคล้องแขนเขาตามความเคยชิน