“ฉัน……”
คำพูดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากของซ่งเฉียนเยว่พลันติดค้างอยู่ในลำคอ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย พอได้สติ ใบหน้าและใบหูก็แดงก่ำราวกับเลือดจะหยด
เธอตอบตะกุกตะกัก เสียงเบาหวิวราวกับเสียงยุง “ฉัน……ฉันรู้……รู้จัก”
เพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน เธอรีบเสริมอีกประโยค “เธอเป็นเพื่อนร่วมห้องของฉัน”
“อ้อ”
โจวเจ๋อเยี่ยนเลิกคิ้วเมื่อได้ยินคำตอบ แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตา ก่อนจะยิ้มออกมา
รอยยิ้มนั้นแฝงความไม่ใส่ใจและเสน่ห์แพรวพราวอันเป็นเอกลักษณ์ของคุณชายตระกูลร่ำรวย ทำเอาซ่งเฉียนเยว่ตาพร่าไปชั่วขณะ
“บังเอิญจริง ๆ ในเมื่อเป็นเพื่อนร่วมห้อง งั้นช่วยฉันหน่อยได้ไหม เอาดอกไม้กับของขวัญนี่ไปให้เธอที ฉันโทรหาเธอตั้งหลายสายแต่ไม่รับเลย ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่หอหรือเปล่า หรือยังไม่ตื่นจากเตียง”
พูดจบ เขาก็ยื่นช่อกุหลาบกับกล่องของขวัญที่ห่ออย่างประณีตในมือไปข้างหน้าเล็กน้อย
ซ่งเฉียนเยว่เหลือบมองช่อกุหลาบสีสันสดใส แล้วมองกล่องของขวัญที่ประทับตราแบรนด์หรูชื่อดังระดับโลก ใจพลันรู้สึกปนเปกันไปหมด
“ได้”
เธอน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว คนอย่างโจวเจ๋อเยี่ยนจะมาสนใจเธอได้อย่างไร
คิดดูก็รู้ว่าของพวกนี้ต้องเอามาให้ยุนเวย แต่……
ความอิจฉาและความไม่ยินยอมเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในใจ ทำให้เธออดอยากพูดอะไรสักอย่างไม่ได้ อย่างน้อยแค่พูดให้เสียบรรยากาศก็ยังดี
เธอจึงกัดริมฝีปากล่าง พยายามทำสีหน้าให้ดูจริงใจและไร้พิษภัย ก่อนเอ่ยเตือนราวกับหวังดี